Audiophile edge – introducing Husaria Records

91 mins read

Previously known from his work at Tone Industria label and concert agency and various cooperations with artists like MOJA ADRENALINA / SEMANTIK PUNK, SAMO, KOBONG, NEUMA and other, New Jersey based Tomasz Smaga started his new independent quality record label 3 years ago. Dubbed Husaria Records, this relatively new undertaking focuses its efforts on offering the best possible sound quality from some of the most unusual, progressive artists from all kinds of genres, focusing mostly on more experimental shades of rock, metal and punk music. Tomek (call him Tomasz or Tom if you’re an American neighbour) caught up with IDIOTEQ to tell his story, inspire you with his passion, introduce Husaria Records, discuss his previous works and introduce his newest pearl, a new vinyl edition of “Sol Niger Within” by Fredrik Thordendal of MESHUGGAH! Published several times before on Ultimate Audio Entertainment, Relapse Records, Nuclear Blast Records, Avalon, Metal Mind Productions, and Morbid Noizz, the classic record will be finally released on vinyl, letting listeners fully experience the album as it’s meant to be heard.

Find out a lot more on this new singular, full-frequency aural assault and lead yourself into more interesting stories from Tomek from Husaria Records! See the full interview in both English and Polish below.

Husaria Records logo

[EN] Hey Tom! Thanks so much for taking some time with IDIOTEQ! What’s up? How are you? How’s this warm Fall treating you this year?

[PL] Cześć Tomku! Dzięki wielkie za Twój czas! Co słychać? Jak się miewasz tą zacną jesienną porą?

[EN] My pleasure. I’ve been a follower of your website since I discovered it. I was very surprised to find out that it was a Polish music portal. There’s not too many reliable ones. I have a lot of respect for you for helping the artists and giving them some more exposure, and spreading the word. I know it must be hard to keep the IDIOTEQ alive, I’m pretty sure it’s very time consuming.

The Fall is awesome this year! I’m still walking around in my t-shirt and shorts, and it’s almost November! In general the climate in New Jersey is similar to the one in Poland and the Autumn here is beautiful, too, but to be honest it’s not even close to what our Golden Polish Autumn has to offer. Actually up in New England it’s almost as gorgeous during the Fall time, but still not as lovely as it gets in Poland. September, October and November are my favorite months, I’m enjoying it.

[PL] Cała przyjemność po mojej stronie. Śledzę poczynania na twej stronie odkąd ją odkryłem. Byłem bardzo zaskoczony kiedy dowiedziałem się, że jest to polski portal muzyczny. Nie ma zbyt wielu takich, na których można polegać. Mam dla Ciebie wiele szacunku za pomaganie artystom i dawanie im szansy pokazania się, oraz za rozpowszechnianie wieści o nich. Musi być bardzo trudno utrzymywać IDIOTEQ przy życiu, a na pewno jest to bardzo czasochłonne.

Jesień w tym roku jest świetna! Wciąż chodzę w krótkich spodenkach i koszulce, a jest już prawie listopad! Generalnie klimat w New Jersey jest podobny do tego w Polsce i jesień tu jest także piękna, ale szczerze, to nawet nie można jej porównywać do naszej złotej polskiej jesieni. W zasadzie na północy, w regionie New England, jesień potrafi być prawie tak samo zapierająca dech w piersiach, ale to wciąż jednak nie to, co mamy w Polsce. Wrzesień, październik i listopad, to moje ulubione miesiące. Staram się nimi cieszyć.

[EN] Great! So, first off, let’s get to know each other. Please shoot us a couple of words about yourself and your background. Also, how did you decide that you wanted to go into the music business?

[PL] Świetnie! Ok, poznajmy się nieco. Powiedz nam coś o sobie, swoim doświadczeniu i o tym jak zaczęła się Twoja przygoda z muzyką w sensie profesjonalnym.

[EN] Well, music has been widely present in my life since I can remember. I was singing songs in the kindergarten at every performance we had: occasions like Mother’s Day, Christmas, you name it. At home I loved to improvise a lot, and also bang my head to Europe’s “Final Countdown” song whenever the video clip appeared on TV, or radio. I even had a poster of the singer on my wall. Every time I heard the song coming from the TV speakers I ran to sing along and jump around. I’m talking back in the times when we still didn’t have a color TV set at home yet – I was a little, nasty punk back then. I guess that was the first foretaste of the things to come.

My life, until I started the label, was always split between two passions: music and sport. It still kind of is today, but sport is not at such serious level as it used to be, although it got more extreme since I became a licensed skydiver and hopefully soon to be a BASE jumper. Through the whole grammar and middle school I was a swimmer. I had a hate/love relationship with this sport. The highs were the competition – I loved competing; the lows was the gruesome training itself. In the 5th-6th grade we were swimming over 6 miles per day. That took a toll, but I’m pretty sure it also hardened us up a little. I remember how frustrated I was getting in the pool sometimes and was crying into my goggles from being pissed off and tired while swimming at the same time. In winter time we had to wake up at 5am to be in the pool by 6am, swim for almost 2 hours and be at school at 8am. And after school back to the pool. I don’t regret it though, it probably helped me to become a hard worker that I am now. In a way swimming also led me to the city called Lublin – crucial place considering where and who I am right now. I come from a small town called Kraśnik Fabryczny which is like 28 miles away from Lublin – the closest big city to my town. Back then the town didn’t have enough money to keep all the things going at the right level and money wasn’t always there for the swimming team, but our coach Krzysztof Łach was doing all he could to keep it going. I qualified to a few Polish Championships, but I’ve never won any medal, which haunts me until today. I hate losing. At some point the town had to close the pool for the winter, and me and the other guy qualified for the Winter Championship. To properly prepare for that competition we had to keep training, so we both moved for a month to Lublin. Since I was in the 6th grade and too young to be there on my own, my father, who was always a great supporter, took a month off from work and lived there with me in his aunt’s apartment. It was hard: new school, new coach, nasty winter – very intense 30 days. But the friendships I developed at that time led to other things later in my life. Right around then I fell in love with drums. I was already deep into bands like FAITH NO MORE, RED HOT CHILI PEPPERS, STONE TEMPLE PILOTS and all the grunge scene. I started to pay more attention to the drumming than singing, although I was totally in love with Mike Patton’s vocals. I think “Angel Dust” is still my favorite album of all time, definitely in the top 5. I had no clue about drumming at all. I bought a set of drum sticks in the local music store and they were pretty pricey at the time, so I was hiding them from my mother for as long as I could. Whenever I was at home I had them by my side or was air drumming to all the favorite albums of mine. That’s how I learned the basics – without even having a contact with the actual instrument. When I signed up for music lessons that was the first time I sat behind the drum set and I basically could play all the songs I’ve learned, which was very encouraging. The lessons didn’t last long though. I didn’t like the instructor. But me and my two other friends started our own, very first band. It was called SEA OF TEARS (later it transformed into ELSIE, in a slightly different line-up) and it didn’t go very well for us. We had to rehearse in the space where many bands practiced and we were often pushed by other “more important” crews. None of those bands ever made it. Neither did we, but it was a great experience for all of us. I was in the 7th grade back then and my “career” as a swimmer was about to end next year because of all the bullshit with the pool situation. By then I was already immersed in a basketball. I was obsessed with Michael Jordan. I almost totally focused on basketball. But Kraśnik was never a basketball oriented town, it didn’t have a team, so when I was in high school I kept training myself and played in a tiny league, dreaming about making it to the NBA, ha ha. I’ve never made it to the NBA of course, but when I finished my first year of high school I decided to try to get to one of the teams in Lublin. I called my good friend that I knew from those days when I moved to Lublin, a really great swimmer Tomasz Kloc. Tomasz won numerous Polish Championships, tons of medals, he was unbeatable. Unfortunately he’s not with us anymore. He died at a very young age, which I found out years after he passed away. But it was him who knew basketball players and when I showed up in Lublin he took care of me and took me to the AZS Lublin to check their team out, and later to the “Start” Lublin, where one of his friends was playing. I decided to stick with the latter and that was a good decision. “Start” Lublin became my home for another 5 years where I even signed some contract and became a “professional” player. The team politics and numerous serious injuries eventually eliminated me from the sport.

During that period I joined a new band with the SEA OF TEARS/ELSIE guitarist, who went to college in Lublin. We named the band EVERYBONEBROKEN and I went back to singing. It was a difficult time for me, but I love to stay busy so it was right up my alley. Training, playing games, rehearsing and performing live was taking up all of my time. On top of that I had to worry about the school. One of the shows we played with EVERYBONEBROKEN was the one with MOJA ADRENALINA, NEUMA and PROGRRAM – all bands from the beloved Tone Industria label. I was impressed with the level of musicianship all those bands presented. Let’s not forget that NEUMA had all 3 remaining members of KOBONG in their line-up: Maciej Miechowicz, Bogdan Kondracki and Wojtek Szymański, plus Tomek Kamiński on bass. And MOJA ADRENALINA was already slowly reincarnating into an even better band – SEMANTIK PUNK. Kostas Georgakopulos and his PROGRRAM are also dear to my heart. That day has changed a lot for me. I’ve experienced in person the high level of great instrumental skills, and how big was a difference between those three bands and ours, or any other bands. I think back then I decided that I’d rather help musicians like these, who deserve attention, the better musicians that I could probably ever be, and little by little started to steer away from being a performer and became some sort of a manager/promoter for those bands and TI. But not until I left for the States. I stayed in touch with Rafał Modliński from MOJA ADRENALINA (now SEMANTIK PUNK) and we became friends and had similar vision, and mission – to try to expose that music to as many people as possible. I was sending the CDs everywhere, and was giving them away to any artists I was seeing playing live in NYC. Decibel Magazine even did a half-page TI profile and three small reviews of our releases. I also went to the unforgettable 3-day long, legendary Hellfest in Elisabeth, New Jersey, in 2005, where I’ve met guys from such bands like CONVERGE, BURNT BY THE SUN, ED GEIN etc. Those three days were packed with super talented bands and I was running between the stages like a maniac with the schedule in my hand, and after the shows walking up to the merch tables and talking to the band members. They probably thought I was some kind of an oversized psycho-nerd. At that time I decided that I’ll run my own record label someday. In the beginning I wanted to start Tone Industria’s division, but in those days it was all slowing down back in Warsaw, and for some reason TI stays inactive until today. I hope Kostas will revive it at some point. One of the last releases on Tone Industria was SAMO “Plex Zero” EP which I financed entirely by myself. Oh man, when I heard that EP for the first time I wanted to publish it right away, no matter what. Initially it was supposed to come out on another Polish label, Red Swallow, but it folded before they could publish it, and I jumped on it right away. SAMO is/was a revolutionary band and Robert Gasperowicz is a beast: he’s a musician, producer, graphic designer and lately also a videographer. Now he’s mostly focusing on his video production company, Exploited Media. Robert is a pure talent and appeared to be a good friend too. We talk online every day. Sometimes I try to convince him to record another album or EP, but he’s not really up to it for the time being.

All that led me to this moment. It took me 10 years to start my own label, and in 2013 I registered Husaria Records, LLC, in the State of New Jersey. I’ve waited until the time was right, when the physical sales picked up a little. When I tried to do it years ago, the economy collapsed in 2005, on top of that the industry started to change and MP3 and iPod were dominating. Getting into the music business was a natural thing to me. Music is the only thing that I feel good about and comfortable with. Music is simply awesome.

I realize that this is more than a “couple of words” that you asked for, but I don’t think I can compress it and give less information about my background. I’m a big fan of detail, also when it comes to stories. I hope your reader’s didn’t quit by now, ha ha ha.

[PL] Muzyka zawsze była szeroko obecna w moim życiu, odkąd pamiętam. Śpiewałem wszelkie piosenki na wszystkich przedszkolnych występach: z okazji Dnia Matki, Świąt Bożego Narodzenia itd. W domu uwielbiałem improwizować, i telepać łbem do “Final Countdown” zespołu Europe, kiedykolwiek ta piosenka pojawiała się w telewizji, bądź w radio. Miałem nawet plakat wokalisty na ścianie. Za każdym razem jak ją słyszałem z głośników telewizora, biegłem by śpiewać razem z nimi i skakać po pokoju. To było jeszcze w czasach, kiedy nie mieliśmy jeszcze kolorowego telewizora – byłem wówczas małym, nieznośnym punkiem. To był chyba przedsmak tego, co miało się wydarzyć w przyszłości.
Moje życie, zanim założyłem swoje wydawnictwo, było zawsze podzielone pomiędzy dwoma pasjami: muzyką i sportem. Wciąż jakby jest, ale sport już nie na aż tak poważnym poziomie, jak niegdyś, za to stał się bardziej ekstremalny odkąd zostałem licencjonowanym skoczkiem spadochronowym i mam nadzieję, że wkrótce także BASE jumperem. Przez cały okres szkoły podstawowej byłem pływakiem. Miałem z tym sportem związek dosyć nietypowy, bo go kochałem i nienawidziłem jednocześnie. Uwielbiałem rywalizację, lecz nie znosiłem ciężkich treningów. W klasach 5-6 pływaliśmy po 10 km dziennie. To nierzadko wpływało na nas negatywnie, ale uważam, że nas także trochę utwardziło. Pamiętam jak sfrustrowany wchodziłem do basenu i pływając płakałem w moje okularki z nerwów i przemęczenia. W zimie wstawaliśmy o 5-tej rano, żeby być w basenie już o 6-tej, pływaliśmy przez prawie dwie godziny i musieliśmy być w szkole o 8-mej. A po szkole z powrotem do basenu. Nie żałuję tego, prawdopodobnie pomogło mi to stać się ciężko pracującym człowiekiem, którym jestem teraz. W pewnym sensie pływanie zaprowadziło mnie do Lublina – ważnego miejsca biorąc pod uwagę gdzie jestem, i kim się stałem. Pochodzę z małego miasta Kraśnik Fabryczny, które leży jakieś 45 km od Lublina, najbliższej dużej aglomeracji. W tamtym okresie nasze miasto nie posiadało wystarczających środków, aby utrzymać niektóre kluby sportowe na odpowiednim poziomie i pieniądze dla sekcji pływackiej nie zawsze były wydzielane, ale nasz trener Krzysztof Łach robił, co w jego mocy, byśmy mogli nieprzerwanie trenować. W czasie mojej “kariery” pływackiej udało mi się zakwalifikować do kilku Mistrzostw Polski Juniorów, ale nigdy nie zdobyłem żadnego medalu, co prześladuje mnie do dziś. Nie cierpię przegrywać. W pewnym momencie miasto było zmuszone zamknąć basen na okres zimowy, a ja i mój kolega z sekcji załapaliśmy się na Zimowe Mistrzostwa Polski. Żeby poprawnie się do nich przygotować, musieliśmy nieprzerwanie trenować, więc obaj przeprowadziliśmy się do Lublina na cały miesiąc. Jako że było to w 6-tej klasie, byłem za młody żeby wyjechać samemu, mój ojciec, który zawsze mnie wspierał, wziął miesięczny urlop z pracy, i razem mieszkaliśmy w mieszkaniu jego ciotki. To było ciężkie doświadczenie: nowa szkoła, nowy trener, sroga zima – bardzo intensywne 30 dni. Ale znajomości i przyjacielskie stosunki, jakie nawiązałem w tamtym czasie, w konsekwencji doprowadziły do innych wydarzeń w moim życiu. Mniej więcej wtedy zakochałem się w perkusji. Byłem też totalnie zanurzony w muzykę zespołów takich jak FAITH NO MORE, RED HOT CHILI PEPPERS, STONE TEMPLE PILOTS i całej scenie grunge. Zacząłem bardziej skupiać się na bębnach niż śpiewaniu, ale wciąż byłem zauroczony wokalami Mike’a Patton’a. “Angel Dust” jest nadal moją ulubioną płytą wszechczasów, a na pewno w pierwszej 5-tce. Nie miałem żadnego pojęcia o graniu na bębnach. Kupiłem zestaw pałeczek do perkusji w lokalnym sklepie muzycznym, i były one dosyć drogie, więc chowałem je przed moją mamą jak długo się dało. Będąc w domu miałem je cały czas przy sobie albo grałem na wyimaginowanej perkusji do moich ulubionych albumów. Tak nauczyłem się podstaw gry – nie mając nawet styczności z instrumentem. Kiedy zapisałem się na lekcje gry, to po raz pierwszy zasiadłem za zestawem i w zasadzie umiałem mniej więcej grać wszystkie piosenki, jakie się nauczyłem, co było bardzo zachęcające do kontynuacji. Nauka ta nie trwała długo. Nie lubiłem instruktora. Ale ja i dwóch moich przyjaciół założyliśmy nasz pierwszy zespół. Nazywał się SEA OF TEARS (później przeobraził się on w inny zespół, ELSIE, w nieco zmienionym składzie), ale nie wiodło nam się najlepiej, często byliśmy przepychani przez inne, “znacznie ważniejsze” kapele. Żaden z tamtych zespołów wiele nie osiągnął. Nasz także, ale było to dla nas spore doświadczenie. Byłem wówczas w 7-mej klasie i moja przygoda z pływaniem miała się zakończyć rok później z powodu całej tej popapranej sytuacji z basenem. Ale już wtedy byłem mocno pasjonowałem się koszykówką. Miałem swoista obsesję na punkcie Michael’a Jordan’a. W zasadzie totalnie skupiłem się na tej dyscyplinie. Kraśnik nigdy nie był zbyt przyjazny dla koszykówki, nie było żadnej drużyny z prawdziwego zdarzenia, poza małą liga amatorską organizowaną przez pana Adama Jackiewicza, więc kiedy poszedłem do szkoły średniej, wciąż sam trenowałem ile mogłem, marzyłem o NBA, ha ha. Nigdy się oczywiście do tej ligi nie dostałem, ale po skończeniu pierwszego roku szkoły średniej postanowiłem zacumować w jednej z drużyn w Lublinie. Zadzwoniłem do mojego dobrego przyjaciela, którego znałem właśnie z tamtego okresu, kiedy mieszkałem w Lublinie, świetnego pływaka, Tomasza Kloca. Tomasz zdobył wiele medali i tytułów Mistrza Polski, był niepokonany. Niestety nie ma go już wśród nas. Tomek umarł w bardzo młodym wieku, o czym dowiedziałem się wiele lat po jego odejściu. Ale to on znał koszykarzy i kiedy pokazałem się w Lublinie, zaopiekował się mną i zaprowadził na trening AZS Lublin, żeby pokazać mi jaką mają drużynę, a następnie do klubu “Start” Lublin, gdzie grał jeden z jego kolegów z podwórka. Zdecydowałem się na ten drugi, i okazało się to słuszną decyzją. “Start” stał się moim domem na następne 5 lat, gdzie podpisałem nawet jakiś kontrakt, jako “zawodowy” gracz.

Polityka wewnętrzna klubu i dosyć poważne kontuzje ewentualnie wyeliminowały mnie z tego sportu.
W trakcie stałem się członkiem nowego zespołu z gitarzystą SEA OF TERAS/ELSIE, który poszedł na uniwersytet w Lublinie. Nazwaliśmy ten zespół EVERYBONEBROKEN i powróciłem do śpiewania. Był to dla mnie niezmiernie trudny okres, ale pasowało mi to, gdyż uwielbiam być zapracowany. Trening, rozgrywki ligowe, próby i koncerty zabierały cały mój czas. Na dodatek musiałem się martwić o szkołę. Jeden z ostatnich koncertów jakie EVERYBONEBROKEN zagrało, był ten z MOJA ADRENALINA, NEUMA i PROGRRAM – wszystkie trzy kapele z ukochanego label’u Tone Industria. Byłem pod wielkim wrażeniem jaki poziom reprezentowali ci muzycy. Nie zapominajmy, że w składzie NEUMA grali trzej członkowie KOBONG: Maciej Miechowicz, Bogdan Kondracki i Wojtek Szymański, plus Tomek Kamiński na basie. A MOJA ADRENALINA już zaczęła swą reinkarnacje w kolejny zespół – SEMANTIK PUNK. Kostas Georgakopulos i jego PROGRRAM są także bliscy memu sercu. Tamten dzień wiele dla mnie zmienił. Osobiście doświadczyłem wysoki poziom umiejętności instrumentalnych, i jak wielka była przepaść między tymi trzema zespołami, a naszym, czy jakimkolwiek innymi. Chyba wtedy zdecydowałem, że wolę pomagać takim muzykom, jak oni, którzy zasługują na uwagę, muzykom lepszym, niż ja mogłem prawdopodobnie kiedykolwiek być, i pomału zacząłem odchodzić od grania i stałem się kimś w rodzaju promotora/menedżera dla tych zespołów i TI. Ale to dopiero po wyjeździe do Stanów. Byłem w stałym kontakcie z Rafałem Modlińskim z MOJA ADRENALINA (teraz SEMANTIK PUNK) i zostaliśmy przyjaciółmi, mieliśmy podobną wizję i misję – żeby spróbować dotrzeć z tą muzyką do jak największej liczby słuchaczy. Rozsyłałem CD wszędzie gdzie się dało, i rozdawałem je wszelkim artystom, których widywałem na koncertach w NYC. Decibel Magazine zrobił pół-stronicowy profil TI z trzema małymi recenzjami naszych wydawnictw. Uczestniczyłem także w niezapomnianym 3-dniowym, legendarnym festiwalu Hellfest w Elisabeth, w stanie New Jersey, w 2005 roku, gdzie spotkałem się z takimi tuzami, jak CONVERGE, BURNT BY THE SUN, ED GEIN itd. Te trzy dni były upchane koncertami super utalentowanych zespołów; biegałem od sceny do sceny jak jakiś maniak z grafikiem w ręku, a po występach podchodziłem do stoisk artystów i z nimi rozmawiałem. Pewnie myśleli sobie, że jestem jakimś przerośniętym psycho-nudziarzem. W tamtym momencie zdecydowałem, że kiedyś będę miał swoje wydawnictwo muzyczne. Na początku chciałem otworzyć filię Tone Industria, ale już wtedy wszystko zaczynało zwalniać w Warszawie, i z jakiegoś powodu TI do dziś pozostaje nieaktywna. Mam nadzieję, że Kostas ją wybudzi w którymś momencie. Jednym z ostatnich tytułów wypuszczonych przez Tone Industria była CD EPka, SAMO “Plex Zero”, której wydanie w całości sam sfinansowałem. Kurdę, kiedy ją po raz pierwszy usłyszałem, chciałem ją od razu publikować, nie ważne jak, tylko żeby ją wydać. Początkowo miała ona wyjść w innym polskim label’u, Red Swallow, ale się złożył zanim cokolwiek z tym zrobili, i natychmiast na to wskoczyłem. SAMO jest/było rewolucyjnym zespołem, jakby na to nie patrzeć, a Robert Gasperowicz to bestia: jest muzykiem, producentem, grafikiem, a ostatnio także poważnym wideografem. Obecnie skupia się totalnie na swojej firmie, Exploited Media, która zajmuje się video produkcją. Robert jest niesamowicie utalentowany, okazał się także wspaniałym przyjacielem. Rozmawiamy przez Internet każdego dnia. Czasami próbuję go przekonać by nagrał kolejny album, albo chociaż EPkę, ale nie bardzo może sobie na to pozwolić w tej chwili.

Wszystko to doprowadziło do tej chwili. Zajęło mi 10 lat żeby wystartować z własnym label’em, i w 2013, w stanie New Jersey, oficjalnie zarejestrowałem Husaria Records, LLC. Czekałem na odpowiedni moment, aby sprzedaż fizycznych formatów nieco wzrosła. Kiedy próbowałem to zrobić lata temu, ekonomia się zapadła w 2005, na dokładkę przemysł muzyczny zaczął ulegać przemianom i MP3-ki oraz iPod zaczęły swą dominację. Angażowanie się w biznes muzyczny było dla mnie czymś najzupełniej naturalnym. Muzyka jest tym czymś, z czym czuję się najlepiej. Muzyka jest po prostu zajebista.

Zdaję sobie sprawę, że to jest nieco więcej, niż “dwa słowa”, o które prosiłeś, ale nie sądzę, bym mógł to bardziej skompresować i dać mniej informacji o moim środowisku i przeszłości. Jestem wielkim fanem detalu, także jeśli chodzi o historie. Mam tylko nadzieję, że Twoi czytelnicy nie zrezygnowali do tej pory, ha ha ha.

[EN] Helloooo? Is there anybody out there?

Haha, ok Tom, so give me some more details on the origins of this little company of yours. Why start a label actually and why choose the name Husaria?

[PL] Haloooo? Jest tam ktoś?

Hehe, ok Tomku, powiedz nam coś więcej o Twoim małym przedsięwzięciu. Co zainspirowało Cię, aby założyć niezależną wytwórnię i dlaczego zdecydowałeś się nazwać ją Husaria?

[EN] Don’t worry, they’re gone already, ha ha. You better pray they come back to read other contents on your site after this epos…

The company is little indeed, but that’s the idea, I want to keep it that way for a while. As I said it was launched in the summer of 2013 by me and Meghan Cadigan who was my girlfriend. I’ve been talking about it for quite sometime and she finally said “just do it”. So we did. I’m responsible for all what was and is happening on the label, she didn’t really knew much about the business part of music. She was more of an advisor and also a translator – meaning: the texts and info I was writing for the website were translated by her from my English to an actual English (after 10 years in the U.S. I still don’t speak English good enough as you can probably tell by these very answers). I suggested the name Husaria Records, I was wondering what she would say without explaining where the word comes from and what it means. She liked how it sounded and told me that I should name it like that. When I explained her that “husaria” was a heavy armored cavalry in 16th century Poland, she still liked it, maybe even more. To me husaria was kind of an equivalent of today’s special ops. Simply put: tough guys on horses, fighting, defending, and destroying when needed. I liked that. What I mostly like about it is that the word “husaria” associates with courage, honesty, strength, power, reliability, determination, discipline, honor, precision, dignity, effectiveness, toughness, respect and trust, which also reminds me about another group of warriors I love to read about – the samurai. You see, I’m 34 now, but I’m an old school guy and I follow simple rules in life, and have a kind of a code that I live by. I was looking for the word that would partially have a connection to Poland, too, the place that I come from, but wouldn’t be a typical Polish word which can be very confusing and difficult to pronounce. I didn’t want an English name either, so Husaria Records it is. I also have a little “husarian” accent in our logo of my and Robert’s idea, but designed by Robert Gasperowicz/Exploited Media: it’s a feathered wing coming out of a vinyl record, just like the eagle’s feathers that hussars had mounted on the back of their armor or saddles. The logo is a combination of two different wings – an imprint of a bird wing, and the contours of the wing that we borrowed from the picture of the monument of a kneeling hussar at some Polish cemetery in Pennsylvania. Robert knows me well and has managed to make me happy with a simple design that I liked right away. Another Polish accent that will be constantly present on our releases are the center labels on the records itself – they will contain the combinations of whites and reds – the colors of Polish flag. I’d like it to be an element that will be recognized as a signature sign, something like the iconic center labels of Blue Note or Impulse!.

Meghan left Husaria a year ago. She went on and started her new company A&M Naturals, and makes natural soaps, body balms and candles – from a little different wax, than records. Really nice products though. Now I have to bother other people when I need to post to the blogs. Recently I asked my friend Jared William Bowers who lives in Ohio, to put together some text for me that needed a few changes in it. And I hate to bother him, because between his regular job, and helping out some befriended bands and promoting shows, he’s a full time father of two and is constantly busy. I also get help from Rod Smith (Octarine Communications West), who writes for Decibel Magazine. Great dudes and real life savers. I don’t bother them with small Facebook posts or other social media announcements, but only when something really needs to be checked. I try to be as self-sufficient as I can be. Now I’m getting into graphic design and just yesterday submitted my first full page ad for Decibel Magazine which will be printed in January’s issue (comes out in December). Nothing fancy though, simple ad with artworks and some info. I hope I didn’t screw it up and it won’t come out all crooked or something, ha ha. Worse case scenario I’ll learn what went wrong the hard way.

At the moment Husaria Records is a single member limited liability company, but from time to time I get extra help from my good friend Peter Prusak, whenever he’s around.

[PL] Nie martw się, na pewno już ich nie ma, ha ha. Lepiej się pomódl, by po tej epopei wrócili czytać chociaż inne artykuły na Twojej stronie…

Firma jest rzeczywiście mała, ale o to właśnie chodzi, mam nadzieję ją w takiej formie utrzymać, chociaż przez jakiś czas. Jak już wspomniałem otworzyłem ją w lecie 2013 roku razem z Meghan Cadigan, która była moją dziewczyną. Wciąż mówiłem o rozpoczęciu takiej działalności i w końcu powiedziała “po prostu to zrób”. I zrobiliśmy. Jestem odpowiedzialny za wszelkie ruchy w label’u, ona tak naprawdę nie wiedziała zbyt wiele o stronie biznesowej takiego przedsięwzięcia. Była bardziej czymś w rodzaju doradcy i tłumacza – w znaczeniu: tłumaczyła to, co pisałem na na naszą stronę internetową, z mojego angielskiego, na prawidłowy angielski (po 10 latach w USA wciąż nie mówię poprawnie po angielsku). Zasugerowałem nazwę Husaria Records, byłem ciekawy co na to powie nie wspominając skąd słowo pochodzi i co oznacza. Lubiła jego brzmienie i przyznała, że tak właśnie powinienem ją nazwać. Kiedy jej wyjawiłem, że “husaria” to była ciężkozbrojna jazda w XVI-wiecznej Polsce, wciąż jej się podobało, być może nawet bardziej niż początkowo. Dla mnie “husaria” jest jakby odpowiednikiem obecnych sił specjalnych. Co lubię najbardziej w tym słowie jest to, że kojarzy mi się i jest w jakimś sensie równoznaczne z odwagą, szczerością, siłą, mocą, solidnością, niezawodnością, determinacją, dyscypliną, honorem, precyzją, godnością, efektywnością, twardością, szacunkiem i zaufaniem, co także charakteryzuje kolejną grupę wojowników, o których uwielbiam czytać – samurai. Widzisz, mam 34 lata, ale jestem staromodnym typem, mam w życiu proste zasady, i postępuję według czegoś w rodzaju kodeksu. Szukałem jednocześnie słowa, które częściowo łączyło by się z Polską, miejscem z którego pochodzę, ale nie chciałem by było to typowe polskie słowo, które mogą być bardzo dezorientujące i trudne do wymówienia. Nie chciałem także angielskiego słowa, więc zostało Husaria Records. Mamy także mały “husarski” akcent w naszym logo mojego i Roberta pomysłu, ale zaprojektowanego w całości przez Roberta Gasperowicza/Exploited Media: jest to skrzydło z piórami wychodzące jakby z płyty winylowej, jak husarscy rycerze mieli orle pióra umiejscowione w ich zbroi na plecach albo w siodłach. Logo jest kombinacją dwóch rożnych skrzydeł – swoistym odwzorowaniem skrzydła ptaka i konturów skrzydła z pomnika klęczącego husara na cmentarzu polskim w stanie Pennsylvania. Robert dobrze mnie zna i udało mu się zadowolić mnie dosyć prostym projektem, który polubiłem od razu. Kolejnym polskim akcentem, który będzie zawsze obecny na naszych wydawnictwach są te okrągłe naklejki na płytach, które będą zawierać rozmaite kombinacje czerwieni i bieli – kolorów polskiej flagi. Chciałbym by ten element stał się z czasem znakiem rozpoznawczym, czymś w stylu sławnych naklejek Blue Note czy Impulse!.

Meghan odeszła z Husarii rok temu. Otworzyła swoją nową firmę A&M Naturals, która wytwarza mydła, balsamy i świece z naturalnych składników. Muszę przyznać, że są to naprawdę dobre produkty. Teraz muszę zawracać głowę innym ludziom, kiedy potrzebuję pomocy przy poprawie moich tekstów. Ostatnio poprosiłem mojego kolegę, Jared’a William’a Bowers’a z Ohio, żeby złożył dla mnie pewien post, który musiałem umieścić na mojej stronie. A bardzo nie lubię mu przeszkadzać, bo oprócz pracy i pomagania innym zaprzyjaźnionym zespołom w promocji płyt i koncertów, jest także tatą dwojga maluchów i jest wiecznie zajęty. Pomaga mi także niezastąpiony Rod Smith (Octarine Communications West), który pisuje dla Decibel Magazine. Świetni panowie i prawdziwi pomocnicy, którzy “ratowali mnie z opresji” niejednokrotnie. Nie przeszkadzam im jednak z jakimiś małymi ogłoszeniami na Facebook’u czy innych socjalnych mediach, tylko kiedy sytuacja rzeczywiście tego wymaga. Próbuje być jak najbardziej samowystarczalny i samodzielny. Ostatnio zabrałem się nawet za projektowanie graficzne i wczoraj wysłałem swój pierwszy projekt całostronicowej reklamy do Decibel Magazine, która ukaże się w druku w styczniowym numerze (wychodzi w grudniu). Nic specjalnego – prosta reklama z okładkami płyt i informacjami o nich. Mam nadzieję, że tego nie schrzaniłem i że nie wyjdzie jakoś koślawo, ha ha. W najgorszym wypadku dowiem się co zrobiłem źle i nauczę na błędach.

W chwili obecnej Husaria Records jest jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, ale od czasu do czasu pomaga mi także mój kumpel Piotr Prusak, kiedy pojawia się w tym rejonie.

Husaria Records

Tomek before making his recent parachute jump.

[EN] Nice! Was launching Husaria inspired by other quality music labels?

[PL] Nieźle! Czy start Husarii był inspirowany innymi jakościowymi wytwórniami?

[EN] Partially, yes, of course. I was always looking up to the labels like German jazz/classical ECM Records, English 4AD, and American jazz giants Blue Note Records and Impulse! Records. All of them, except for ECM, are representing something different today, but at the early stages they were almost perfect. What’s the most appealing to me is ECM’s minimalistic aesthetic and 4AD’s impeccable sleeve artwork design, which by the way I was after at the beginning, but quickly changed my mind and decided that I will treat the whole process of “becoming” more instinctively and let it evolve naturally, than simply trying to copy what has been already done. And let’s be honest: you can’t just copy Vaughan Oliver’s graphic designs. ECM’s artworks are easy to mimic, but Vaughan’s and Nigel Grierson’s work was, and still is one of a kind. 23 Envelope and v23 were the greatest. Too bad these two guys had so many issues and had to split. All the good things end.

[PL] Częściowo tak, oczywiście. Zawsze podziwiałem wytwórnie takie jak niemiecka jazz/klasyka ECM Records, angielska 4AD, czy giganci jazz’u Blue Note Records lub Impulse! Records. Wszystkie z nich, poza ECM, reprezentują dziś coś innego, ale we wczesnym stadium były prawie perfekcyjne. Co mi się najbardziej podoba, to minimalizm estetyczny ECM i nieskazitelność projektów okładek 4AD, na którym tak naprawdę próbowałem się początkowo wzorować, ale szybko zmieniłem zdanie i zdecydowałem, że potraktuję cały proces “stawania się” bardziej instynktownie i pozwolę firmie ewoluować naturalnie, niż po prostu próbować kopiować to, co już zostało zrobione. I bądźmy szczerzy: nie da się skopiować projektów graficznych Vaughan’a Oliver’a. Grafika ECM jest dosyć łatwa do odwzorowania, ale prace Vaughan’a i Nigel’a Grierson’a były, i wciąż są, jedyne w swoim rodzaju. Ich studio 23 Envelope, a później v23, były najlepsze. Szkoda, że ci dwaj goście mieli tyle problemów między sobą i musieli się rozstać. Wszystko co dobre, musi się ewentualnie skończyć.

[EN] What were some of the initial goals for the label? How do you describe its mission and what characterizes your philosophy?

[PL] Jakie były początkowe cele tej działalności? Jak byś opisał swój zakładany cel oraz co charakteryzuje Twoją filozofię oraz podejście do tego co robisz pod szyldem Husaria?

[EN] What was obvious to me, but I truly realized after I started the label, and while I was analyzing all the pros and cons of this small operation, was that my mission is the quality of sound of our releases. Nowadays many labels tend to forget why they’re here and don’t focus enough on sound quality of their products, and also use cheap materials during manufacturing to save money, which of course will also help to keep the prices lower, but as a consumer, I’d rather pay more, and get some serious piece of vinyl or CD. I guess maybe they’re trying to survive and an average listener is not as interested anymore in just the sound, but also the packaging and all that colored vinyl discs with body parts in it, or other paraphernalia and engravings…who knows. I’m an audiophile, therefore the quality of sound of the recordings is the most important to me and that’s what I’m always after – chasing the best possible sound. In my work I don’t cut corners. I don’t like to do that. I either do it the right way – the only way things should be done, or I don’t do it at all. I have no time for an amateurish gimmicks and “funny fun”. I hope others won’t get offended by it, I don’t mind people liking those things, it’s just me and my preferences, and the way I look at things and life in general. I compare the art of achieving the high quality sound to an equivalent of watchmaking, with more focus on the watch’s mechanism than the outside appeal.

The real idea behind Husaria Records, aside from the sound quality, is to build a strong and long-lasting professional relationships and friendships with the artists, and achieve some great things together. I don’t want to just sign them and say goodbye after the agreement expires. I want it to be a memorable experience for both sides. I hope, that through love for music and art in general, Husaria can create a community and brotherhood of people obsessed with the art of music, and help each other. I’m not looking for a lifetime commitments and guarantees from the artists, all I’m saying is that I’d be a happy man if I could help those impressively talented musicians (AND their fans) to get what they really want, and with some of my knowledge achieve new levels of perfectionism. I treat artists on my label like partners. The moment they sign with me they become my partners and I’m trying to treat them like ones, sometimes even better. I’d rather lose money on the project than have them complaining. I’d never want to hurt anyone and hold grudge, money is not that important to me. I think our contracts are pretty good comparing to the industry’s standard agreements. Of course I wouldn’t mind if this record label was my only source of income and I could live of of it and focus on it entirely, truly sacrifice for it, but the reality is that I’m not wealthy at all and must work hard to make things happen. At my regular job I work 12 hours a night (I’ve been working nightshifts for 10 years), 7 days a week. I don’t take days off, I don’t have weekends off from work. I don’t go to parties or see other people. I don’t spend time with the family. And my regular job really, really sucks. I relax on my free time – between 7am and 7pm, when I’m not working – by either skydiving, listening to music or writing, and I’m about to finish my first book, which I hope gets published. If not, I’ll publish it myself eventually. The only time when I take off from work is when I go to NYC to see some artists performing live, and meet with them. But even that is not as cool as it used to be, there’s less and less events I attend. One thing that is good about my regular job, is that I have a lot of time that I can spend do whatever I want, once I’m done with other things, so I often work from my iPhone on music related stuff or read books. In those 10 years I must’ve read hundreds of books, magazines, which is always a good thing.

[PL] Co było dla mnie oczywiste, ale tak naprawdę dotarło do mnie już po założeniu firmy, kiedy jeszcze wciąż analizowałem wszystkie “za” i “przeciw” tego małego przedsięwzięcia, to że moja w najważniejszą misją jest wysoka jakość dźwięku naszych płyt. W dzisiejszych czasach spora liczba label’i zapomina nieco dlaczego i po co tu są, i nie skupiają się wystarczająco na jakości dźwięku ich produktów oraz używają tańszych materiałów w ich produkcji by zaoszczędzić pieniądze, co oczywiście pomoże zachować niższe ceny artykułów, ale jako konsument, wolę zapłacić więcej za wysokiej klasy CD, czy winyl, i być zadowolonym z zakupu. Być może próbują po prostu przetrwać, a przeciętny słuchacz nie jest już zainteresowany tylko dźwiękiem, ale także opakowaniem i tymi wszystkimi kolorowymi dyskami z wtopionymi weń częściami ciała, czy innymi takimi gadżetami i wygrawerowanymi wzorkami…kto wie? Jestem audiofilem, dlatego też wysoka jakość odtwarzanego dźwięku jest dla mnie najważniejsza i za tym podążam – jestem w pościgu za najlepszym brzmieniem. W dyscyplinie tej nie obcinam tzw. “rogów”, nie lubię tego robić. Albo zrobię coś poprawnie – tak jak wszystko powinno być robione, albo w ogóle. Nie mam czasu na amatorskie chwyty i zabawę. Mam nadzieję, że ktoś nie poczuje się zraniony, nie mam nic przeciwko ludziom, którzy to lubią, to są tylko i wyłącznie moje preferencje, punkt widzenia na tego typu sprawy, i życie w ogóle. Mógłbym porównać sztukę uzyskiwania dźwięku najwyższej jakości do zegarmistrzostwa, z większą atencją kładzioną na precyzję wykonania mechanizmów, niż wygląd zewnętrzny.

Prawdziwa idea stojąca za Husaria Records jest zbudowanie silnych i długotrwałych stosunków zawodowych i przyjacielskich z artystami, i razem osiągnąć wiele. Nie chcę podpisać z nimi umowy, i po upływie czasu, kiedy dokument przestanie być ważny, powiedzieć “pa pa” i się rozejść. Pragnę, żeby stało się to ważnym i pamiętnym doświadczeniem dla obu stron. Mam nadzieję, że przez miłość do muzyki i sztuki, Husaria będzie mogła stworzyć warunki sprzyjające powstaniu wspólnoty i braterskich stosunków pomiędzy nami – ludźmi, którzy są obsesyjnie związani z muzyką, i wspólnie się wspierać. Nie szukam żadnych długoterminowych gwarancji i poświęcenia, co chcę poprzez to osiągnąć, to żeby móc pomagać tym niebywale utalentowanym muzykom (ORAZ ich fanom), by dostali to, czego naprawdę pragną i za pomocą jakiejś tam mojej wiedzy wstąpić na wyższy poziom perfekcjonizmu. Traktuję naszych artystów, jak partnerów. W momencie podpisania z nami kontraktu, stają się automatycznie naszymi partnerami, i próbuję ich traktować jako takich, czasami nawet lepiej. Wolę stracić na projekcie, niż żeby ktoś z nich narzekał. Nigdy nie chciałbym żadnego z nich skrzywdzić w żaden sposób i żyć w niezgodzie, pieniądze nie są dla mnie aż tak ważne. Myślę, że nasze kontrakty w porównaniu ze tymi standardowymi w tym przemyśle są całkiem przyjazne. Oczywiście nie miałbym nic przeciwko, aby ten label był moim jedynym źródłem dochodu, tak że mógłbym się z niego utrzymywać i skupić wyłącznie na tym, prawdziwie się temu poświęcić, ale w rzeczywistości nie jestem zamożny i muszę pracować bardzo ciężko żeby realizować swe założenia. W mojej codziennej pracy spędzam 12 godzin na noc (pracuje na nocne zmiany już przez 10 lat), 7 dni w tygodniu. Nie biorę żadnych wolnych dni, i pracuję także w weekend’y. Nie chodzę na przyjęcia, czy do barów; nie spotykam się z innymi ludźmi. Nie spędzam czasu z moją rodziną. A moja praca jest naprawdę kiepska. Relaksuję się w wolnym czasie – pomiędzy 7 rano a 7 wieczorem, kiedy nie pracuję – poprzez skydiving, słuchanie muzyki albo pisanie, i mam już prawie ukończoną pierwszą książkę, która mam nadzieję znajdzie wydawcę. Jeśli nie, to sam ją opublikuję. Wyjątkiem, kiedy biorę wolne z pracy, są koncerty, na które jeżdżę do NYC by zobaczyć moich ulubionych artystów w akcji, albo się z nimi spotkać. Ale nawet to już nie sprawia mi takiej frajdy, jaki niegdyś, coraz mniej uczęszczam na różnego typu event’y. Jedyną dobrą zaletą mojej pracy jest to, że jak już się uwinę ze wszystkim obowiązkami, to mam sporo czasu, żeby robić co mi się podoba, więc często nadrabiam jakieś sprawy związane z muzyką na moim iPhone’ie, albo czytam książki. Przez te 10 lat przeczytałem setki książek i magazynów, co jest zawsze dużym plusem.

[EN] What do you write about?

[PL] O czym piszesz?

[EN] Well, I’m a very gloomy and pessimistic person, so my writing is orbiting around the nature of loneliness and loss, stuff like that. In this particular case I write about the dark side of the damaged relationship between a man and a woman. It’s more of the monologue – narrator talks to himself, dissecting the problem, trying to understand. I don’t think too much about what, and how to write, I just write whenever I feel inspired. I don’t use any templates and don’t go by any rules or norms of how the book should be written, screw that. I have no clue how to describe it, my style is pretty weird, it’s not a typical story with motifs etc. It’s a fiction, but at the same time it’s not. Stylistically it could be probably considered as some kind of prose. The book is actually compiled of three separate texts that are merged into one. They were written separately, but I later decided to glue them and I think it worked just fine. It is generally very negative, but that negativity comes from everyday life. There is no way we can get away from that sadness in our lives, no matter how hard we try, it’s constantly present. I don’t want to sound like I’m comparing myself to Henry Rollins here, but I think me and him are very similar when it comes to the views on the world and life in general. If you’ve ever read any of his books, you probably know what kind of attitude I’m talking about. Sometimes I agree with him so much, that it’s kind of strange. He once wrote that Jimi Hendrix is a friend that he never had. I feel the same towards him – I don’t know him, but I feel like I do.

I’m an atheist and serious anti-natalist. I’m not so much against the procreation itself as an anti-natalist should be by definition, but I don’t think life, any of it, makes too much sense. We’re doing things, because we’re here. We love to do some of those things, and it lets us get through life without committing suicide, ha ha. I don’t value life as much, don’t look forward to waking up the next day; I have no serious plans for the future whatsoever – I’m simply improvising. And I need to keep challenge myself to stay sane and keep raising the bar. I feel fine with my depression, it’s been keeping me company since I can remember.

[PL] Jestem bardzo ponurym typem i zagorzałym pesymistą, więc moje teksty orbitują wokół natury samotności i utraty, coś w tym stylu. W tym przypadku piszę o mrocznej stronie zniszczonego związku pomiędzy mężczyzną i kobietą. Jest to czymś w stylu monologu – narrator mówi sam do siebie, rozdrabnia problem, próbuje zrozumieć. Nie zastanawiam się zbyt wiele nad tym co i jak pisać, po prostu piszę kiedykolwiek czuję potrzebę czy inspirację. Nie używam żadnych szablonów i nie stosuję żadnych reguł czy norm mówiących o tym, jak powinno się pisać książki, pieprzę takie tematy. Nie mam pojęcia jak ten mój styl opisać, ale jest dosyć dziwny, nie przedstawiam typowej historii z motywami itp. Jest to fikcja, a jednocześnie nie jest. Stylistycznie można to pewnie podpiąć pod prozę. Książka właściwie składa się z trzech różnych treści złożonych w jedną całość. Były one napisane oddzielnie, ale postanowiłem je skleić i chyba całkiem nieźle to wyszło. Generalnie jest bardzo negatywna, ale ta negatywność bierze się z codziennego życia. Nie ma szans, żebyśmy byli w stanie oderwać się od tego całego smutku w naszym życiu, niezależnie od tego jak bardzo próbujemy, jest stale obecny. Nie chcę tu zabrzmieć, jakbym się porównywał do Henry’ego Rollins’a, ale uważam, że jesteśmy bardzo podobni na wielu płaszczyznach, i kiedy chodzi o poglądy na świat i życie ogółem. Jeśli kiedykolwiek czytałeś jego książki, to wiesz o jakim nastawieniu tu mówię. Czasami zgadzam się z nim tak bardzo, że jest to aż dziwne. Napisał kiedyś, że Jimi Hendrix jest jego przyjacielem, którego nigdy nie miał. Czuję coś podobnego w stosunku do niego – nie znam go, ale mam wrażenie, że znam dosyć dobrze.

Jestem ateistą i dosyć poważnym antynatalistą. nie jestem aż tak bardzo przeciwny prokreacji w ogólnym znaczeniu, jak antynatalista powinien być według definicji, ale nie sądzę, że życie, nic z tego co nam się przydarza, ma wiele sensu. Robimy pewne rzeczy, ponieważ tu jesteśmy. Kochamy robić niektóre z tych rzeczy, i to pozwala nam i pomaga przejść przez życie bez popełnienia samobójstwa, ha ha. Nie zależy mi na życiu aż tak bardzo, nie czekam z radością by obudzić się nazajutrz; nie mam żadnych poważnych planów na daleką przyszłość – po prostu improwizuję. I wciąż muszę sobie wyznaczać wyzwania by nie oszaleć, i bez przerwy podnosić poprzeczkę. Czuję się w porządku z moją depresją, towarzyszy mi odkąd pamiętam.

[EN] We all have our demons and it’s good that you know how to have to dance with them from time to time.

Ok Tom, back to music and its modern state, are there some things and aspects that you miss nowadays from the music of past decades and generations?

[PL] Wszyscy mamy z znamy swoje upiory i dobrze jest wiedzieć, że wiesz jak od czasu do czasu ze swoimi zatańczyć.

Ok Tomku, wracając do wątku muzyki i jej obecnego stanu, czy są jakieś aspekty, za którymi tęsknisz? Coś, czego w porównaniu do poprzednich dekad dzisiaj brakuje?

[EN] Not really. I think we’re having an even bigger feast now then ever before, with all those new genres and artists. I don’t regret living in times where I can experience the music of bands like MESHUGGAH, CONVERGE and THE DILLINGER ESCAPE PLAN or composer ARVO PÄRT, to name a few, the artists who keep revolutionizing the music. Sometimes, when I talk to people about the state of the music, they say that there is nothing interesting going on in it anymore; that in the ’80s or the ’90s the music was better and the artists didn’t suck, like they do now. I strongly disagree. The amount of good music that comes out nowadays is vast. I can’t keep up with it! And don’t have enough money to buy all the music I’d like to own. Not mentioning having time to listen to all those beautiful sounds. What I miss for sure is the analog sound recording. I wish all the music was still registered on reel-to-reel magnetic tape. It’s being done from time to time, but it’s a very expensive process and not too many labels/musicians can afford to make that kind of sessions happen. Some are sticking to it. I believe Ian McKaye at Dischord Records is doing it with all the bands on its roster, but that has been their specialty since the inception of the label. Steve Albini is a big devotee to magnetic tape, too. I don’t have problems with computers, but in my opinion only tape can give that specific texture and quality of sound that I really love. My band ELSIE recorded the demo on the magnetic tape. That was the last time I’ve seen anybody doing that type of recording in the studio. It was 1995. Time to bring it back. Vinyl is back, so might as well be the recording techniques! There’s a handful of labels that still care about that stuff: Jack White’s Third Man Records is all about that, and direct-to-disc recording. I’m not a fan of TMR, but White is a huge enthusiast of anything-vintage and analog. There are also some labels that actually release their titles on reel-to-reel tapes, like The Tape Project for example. But those are very expensive items, truly high-end stuff for wealthy audiophiles.

[PL] Nie koniecznie. Uważam, że obecnie mamy nawet większą ucztę z tymi wszystkimi nowymi stylami i artystami. Nie żałuję, że żyje w czasach, w których mogę doświadczać muzykę takich zespołów jak MESHUGGAH, CONVERGE i THE DILLINGER ESCAPE PLAN, czy kompozytora ARVO PÄRT, wspominając tylko kilka nazw; artystów, którzy wciąż rewolucjonizują muzykę. Niekiedy rozmawiam z ludźmi o obecnym stanie muzyki, mówią, że nic interesującego się nie dzieje, i że w latach 80-tych i 90-tych muzyka była dużo lepsza i artyści nie byli kiepscy, jak teraz. Zupełnie się nie zgadzam. Ilość dobrej muzyki, która wychodzi jest przeogromna. Nie mogę za tym wszystkim nadążyć! I nie mam wystarczająco pieniędzy, by kupować to wszystko, co bym chciał. Nie wspominając o czasie, którego potrzebowałbym by przesłuchać tych wszystkich pięknych dźwięków. Czego na pewno mi brakuje to analogowe rejestrowanie dźwięku. Chciałbym, by wszelka muzyka była wciąż nagrywana na taśmie magnetycznej, tzw. “szpulowej”. Zdarza się, że niektórzy jeszcze nagrywają w ten sposób, ale to bardzo kosztowny proces i niewielu artystów/label’i stać na takie sesje. Ale są i takie, które nagrywają tylko w ten sposób. Zdaje się, że Ian MacKaye z Dischord Records robi to z zespołami, które u siebie wydaje, ale to jest jedna z ich specjalności od początku istnienia tej organizacji. Steve Albini jest też wielkim wyznawca nagrywania na taśmę. Nie mam Nic przeciwko komputerom, ale tylko taśma potrafi dać tą specyficzna “konsystencję” i jakość dźwięku, którą naprawdę uwielbiam. Mój zespół ELSIE nagrał demo na takiej taśmie. To był ostatni raz kiedy widziałem kogokolwiek nagrywającego w ten sposób w studio. Był to rok 1995. Pora przywrócić ten rodzaj rejestrowania. Vinyl powrócił, to mogą także i “staromodne” techniki nagraniowe! Jest garstka label’i, które wciąż dbają o takie rzeczy: Third Man Records Jack’a White’a troszczy się o zachowywanie tego rodzaju metod, a także tzw. “direct-to-disc”. Nie jestem wielkim fanem TMR, ale White jest miłośnikiem wszelkich “zabytkowych” technik analogowych. Są także wydawcy, którzy wciąż wypuszczają muzykę na taśmach magnetycznych, jak np. The Tape Project. Ale to są wybitnie drogie rzeczy, wysokiej klasy i jakości produkty dla zamożnych audiofili.

[EN] Do you think technology has enhanced what you can do as a label/band/promoter or do you think it’s made people responsible for putting out records lazier?

[PL] Uważasz, że technologia poszerzyła możliwości działania artystów, wytwórni oraz promotorów, czy raczej byłbyś w stanie podpisać się pod stwierdzeniem, że cyfrowa era powoduje wśród szeroko pojętych twórców ogólne rozleniwienie?

[EN] Many times in the line of work it does help a lot. It also helps to cover imperfections and they’re not always unwanted as a lot of people think. Technology definitely made it easier for a lot of us: fast and immediate way of communicating, file transfer, are some of the advantages. Like I said before: I often “work from work” thanks to the gadgets and wi-fi that makes it possible. And it has saved my life many times when we were trying to make it before the deadlines. There are also disadvantages: MP3 that ruined a lot of record labels when it first came out (piracy), and MP3 players that reduced sales of physical media. The same evil player is a must-have during traveling. How else would you be able to have your whole music library with you on your trips?… I’ve never stop buying LPs and CDs and until today I don’t buy digital audio files unless I’m forced to (I rarely buy good quality “high-resolution”, higher-bit rate files), but I’ve seen people throwing out their records and CDs by boxes. In my work I try to keep it as “low-tech” as I can and stay within the analog domain as much as possible. But we usually mix both. I really wish the art of sound recording was less dependent on the new software, digital improvements and gimmicks. In many situations new developments are a blessing though. There are aspects of this game, where it’d be difficult to achieve certain results without technological advances.

Technology is rather cool. Computers helped to create more music and get the word out to the masses – easy and free. It helped many musicians with the exposure and allowed them to become independent artists. I respect that. But I think we’re starting to become somehow nostalgic, that’s why vinyl is back and so are other things of the past – like instant photography and Polaroid (paper editions of books sell better and better, too!). I have two old Polaroid cameras, I shoot quite a lot with them. The film is expensive, but digital photography doesn’t even come close, in my opinion. Of course in digital domain you have more freedom and creativity, but that’s another thing I like about analog – you need to be really good with what you’re doing, if you’re not, the end “product” is not always satisfying enough, there’s almost no room for error. It’s easy to take a mediocre picture and make it awesome on your computer. The same can be said about the sound – you can make a shitty band sound good on the album. If you can master the skill then you really become a specialist of your trade. Another really bad thing about the progress in the music software and recording components is that there’s been a lot of cheating and non-musicians all of a sudden became guitar “gods” and respected “composers” (more like posers). Just few hours ago I was talking to Robert from SAMO, and we had discussion on the subject of analog vs digital. I gave him an example of the re-issues of NIRVANA that had been re-mastered digitally. Aforementioned Steve Albini wasn’t too happy with the finished re-masters. He said it has almost completely changed what was initially caught on tape by him – the producer – and the band, and that the new version lost its specific atmosphere and it’s not the same record anymore. I agree. But Robert is also the perfect example of the artist that gain through technology: he recorded and produced his SAMO releases by himself (except for the vocals) and designed the artworks – all from home. I actually contributed a little too: he used one of my photographs for the front cover of “S1” and my lyrics on “An Alternative Existence”.

[PL] W wielu przypadkach pomaga dosyć znacznie. Ale także pomaga ukrywać niedoskonałości, które nie są zawsze aż tak niechciane, jak niektórym się wydaje. Technologia na pewno ułatwiła życie wielu z nas: szybka i natychmiastowa droga komunikacji, transfer plików, to tylko niektóre z zalet. Jak już wspomniałem, często “pracuję w pracy”, dzięki gadżetom i Wi-Fi, które na to pozwala. I nie raz uratowało mi to życie, kiedy próbowaliśmy załatwić pewne rzeczy przed upływem czasu. Są także ujemne tego strony: MP3, które zrujnowały wiele label’i, gdy się pojawiło ( piractwo), i przenośne odtwarzacze MP3, przez których pojawienie się znacznie spadła sprzedaż płyt. Ten sam złowrogi odtwarzacz jest niezbędny i niezastąpiony podczas podróżowania. Jak inaczej bylibyśmy w stanie mieć przy sobie całą płytotekę w czasie wyjazdów?… Nigdy nie poprzestałem kupować płyt CD i winyli, i do dziś nie kupuję plików audio, chyba że jestem do tego zmuszony (niekiedy nabywam wysokiej jakości “audiofilskie” pliki audio), ale widywałem ludzi, którzy wyrzucali swoje całe kolekcje pudełkami. W moim przypadku próbuje zachować jak najmniejszy udział komponentów cyfrowych i pozostawać w domenie analogowej na tyle, na ile dany projekt pozwala. Lecz zazwyczaj mieszamy obie. Naprawdę chciałbym, żeby sztuka nagrywania dźwięku polegała mniej na nowoczesnych osiągnięciach programów, cyfrowych usprawnień i chwytów. Ale w wielu przypadkach nowe osiągnięcia techniki są także błogosławieństwem. Są pewne aspekty tej gry, gdzie trudno byłoby uzyskać pewne rezultaty bez technologicznych postępów.
Technologia jest w zasadzie super. Komputery pomogły stworzyć artystom więcej muzyki i ułatwiły dostęp do mas słuchaczy – łatwo, i prawie za darmo. Wspomogła ona wielu muzyków w zaprezentowaniu się i pozwoliło stać się niezależnymi. Szanuję to. Ale wydaje mi się także, że stajemy się coraz bardziej nostalgiczni, dlatego winyl powrócił i inne takie – jak fotografia filmem i użycie Polaroid’u na przykład (papierowe edycje książek też zaczynają się lepiej sprzedawać!). Jestem w posiadaniu dwóch starych aparatów Polaroid i robię nimi dosyć sporo zdjęć. Film do nich jest drogi, ale moim zdaniem fotografia cyfrowa nie dorównuje analogowej. Oczywiście w domenie cyfrowej jest więcej wolności i można być bardziej kreatywnym, ale to następna rzecz, która mnie ciągnie bardziej w stronę analogu – musisz być naprawdę dobrym w tym, co robisz, ponieważ jeśli się nie jest, “produkt” końcowy nie jest zawsze wystarczająco satysfakcjonujący, nie ma tu miejsca na błędy. Jest dosyć łatwo pstryknąć słabej jakości zdjęcie i sprawić, by wyglądało lepiej na komputerze. To samo może być powiedziane o dźwięku – można sprawić, że przeciętnie grający zespół zabrzmi znacznie lepiej na płycie. Kolejny problem pojawiający się przy rozwoju oprogramowania muzycznego i komponentów to oszukiwanie – i mamy przykłady nie-muzyków, którzy nagle stają się “bogami” gitary, czy “respektowanymi” kompozytorami (czyt. pozerami). Kilka godzin temu rozmawiałem z Robertem z SAMO, dyskutowaliśmy na temat analogu kontra cyfra. Podałem mu przykład reedycji płyt NIRVANA, które na nowo zremasterowano. Wspomniany już Steve Albini nie był zbyt uszczęśliwiony rezultatem końcowym. Powiedział, że prawie kompletnie zmieniono to, co początkowo zarejestrowali na taśmach on – producent – i zespół, i że nowa wersja straciła specyficzną atmosferę i nie jest już tym samym nagraniem. Zgadzam się z nim. Ale Robert jest także wspaniałym przykładem artysty, który zyskał poprzez technologię: sam nagrał i wyprodukował wszystkie płyty SAMO (oprócz “S1” i wokali) i zaprojektował okładki – wszystko to zrobił z domu. Ja też się trochę udzieliłem: użył mojej fotografii na okładce “S1” i moje teksty na “An Alternative Existence”.

[EN] Ok, so I guess it’s fair to say that there’s been this talk of a vinyl revival in the market. What are your thoughts on the ‘vinyl making a comeback’ story?

[PL] Od jakiegoś czas rozgorzała dyskusja o mocnym powrocie płyt winylowych. Co o tym sądzisz?

[EN] Vinyl records’ sales are up. There’s no doubt about it. I’ve heard many voices of people from the industry complaining that there is nothing to be excited about. Are you kidding me!? First of all, look up the sales of the vinyl records from 2005 and compare to the numbers from 2015. Second of all, vinyl is a great medium thanks to which we are able to witness our favorite albums in a slightly different way versus the standard CD version. And third of all, the record is a very, very beautiful item! You can’t argue with that. There are also voices of consumers stating that vinyl medium is not guaranteeing better sound quality of the reproduced sound, and it’s not all that cool at all, takes up too much space, it’s heavy, etc. I’ll leave it up to individuals and they’re ability to hear the difference between the frequencies. But part of it is true: it’s not always better. It all depends from the numerous steps in the process and how it was handled during it, before the record reached your turntable. What I always repeat when I have conversations about it is that vinyl is just a different medium with different specs exposing us to a different aural experience, but it generally should have better dynamic range. Husaria’s first release, SEMANTIK PUNK “abcdefghijklmnoprstuwxyz” 2×12″ LP (HR333-2L) is something I’m very proud of. When I received the test pressings and played them, I couldn’t believe how the sound opened up and the instruments were easier to differentiate, comparing to the CD and digital versions. I was amazed, and back then my proper stereo system was not even set up yet, so I just connected my computer monitors to my turntable and even on that set up it already sounded so good, I felt like I was hearing it for the first time again. But it’s a combination of things. If a release is meticulously prepared from the time when the tracks are recorded, all the way to the actual pressing (and storing), the vinyl will, in majority of cases, sound not only different from the standard CD or 16-bit digital files, but also way better. SP’s masters were cut with DMM technique (Direct Metal Mastering) which improved it even more. Generally speaking I’m extremely happy that vinyl records are being sold again. Even new record stores are popping up – a good indication of popularity. And I’m saying this not only as a publisher, but also – and maybe mostly – as a collector. There are downsides to this whole movement, too: pressing plants are overloaded, and if they take your order the waiting time can be ridiculous. Smaller orders and labels will end up at the end of the line. QRP (Quality Record Pressings) for example is not accepting any orders at the moment, but I’m waiting for them to open the new manufacturing line which will be pressing the legendary Ultra High Quality Records (UHQR), those were the ultimate audiophile pressings done by JVC Japan. I hope they’ll manage to bring it back. Husaria Records will definitely be one of their first clients. Last time I spoke to them they still weren’t ready.

[PL] Sprzedaż płyt winylowych wzrosła. Nie ma co do tego wątpliwości. Słyszałem wiele głosów ludzi z przemysłu narzekających, że nie ma się czym ekscytować. Czy to jakiś żart? Po pierwsze wystarczy porównać sprzedaż winyli z roku 2005 z liczbami z 2015. Po drugie, winyl jest wspaniałym formatem, dzięki któremu nasze ulubione albumy możemy doświadczać nieco inaczej, niż wersje z płyt CD. A po trzecie, winyl jest bardzo, ale to bardzo pięknym przedmiotem! Nie można temu zaprzeczyć.

Są także głosy konsumentów, którzy twierdzą, że vinyl nie gwarantuje lepszej jakości odtwarzanego dźwięku, a format ten nie jest wcale aż tak fajny, zabiera wiele miejsca, jest ciężki itd. Zostawiam to do oceny poszczególnym osobom i ich możliwości wychwytywania różnic. Ale częściowo maja oni rację: jakość dźwięku nie jest zawsze lepsza. Wszystko zależy od tego, jak przyłożono się do tego w toku powstawania danej płyty i jak poważnie to traktowano, zanim płyta wylądowała na gramofonie. Co zawsze powtarzam przy tym temacie, to że winyl jest najzwyczajniej innym medium, z innymi specyfikacjami, wystawiającymi nas na inne doznania i wrażenia słuchowe, ale generalnie vinyl powinien mieć większy zakres dynamiki. Pierwszy tytuł wydany pod szyldem Husarii, płyta zespołu SEMANTIK PUNK “abcdefghijklmnoprstuwxyz” 2×12″ LP (HR333-2L) jest czymś z czego jestem dumny. Kiedy otrzymałem egzemplarze testowe, nie mogłem uwierzyć, jak bardzo dźwięk stał się bardziej przestrzenny, a każdy instrument nabrał większej przejrzystości w porównaniu do wersji CD, czy plików. Byłem mile zaskoczony, a jeszcze wtedy nie miałem podłączonego mojego właściwego systemu stereo, więc podpiąłem moje monitory odsłuchowe od komputera do odtwarzacza i już nawet na tym zestawie brzmiało to niewiarygodnie dobrze, miałem wrażenie jakbym słyszał tą płytę po raz pierwszy ponownie. Ale jest to wynikiem wielu rzeczy. Jeśli płyta jest od początku przygotowywana z wielka uwagą i ostrożnością, począwszy od nagrań w studio, aż po tłoczenie (i przechowywanie), vinyl w większości przypadków zabrzmi nie tylko inaczej od wersji CD, czy 16-bitowych plików, ale także znacznie lepiej. Mastery SP były wycinane techniką DMM (Direct Metal Mastering), co również bardzo pomogło.

Ogólnie mówiąc cieszę się ekstremalnie z powodu ponownego pojawienia się na rynku winyli. Mamy nawet coraz więcej sklepów sprzedających je – co jest zawsze dobrym wyznacznikiem popularności. I mówię to Nie tylko jako wydawca, ale także – a może przede wszystkim – jako kolekcjoner. Niestety ma to także swoje złe strony: tłocznie są przeładowane zamówieniami, i jeśli zaakceptują twoje zlecenie, czas oczekiwania może być niedorzeczny. Mniejsze zamówienia i label’e wylądują na końcu kolejki. QRP (Quality Record Pressings) np. nie akceptuje w danym momencie żadnych zleceń, ale czekam aż otworzą nową linię produkcyjną, która ma tłoczyć legendarne Ultra High Quality Records (UHQR) – to były najbardziej audiofilskie rodzaje tłoczonych przez JVC Japan płyt. Mam nadzieję, że uda im się to uruchomić. Husaria Records definitywnie była by jednym z pierwszych klientów. Rozmawiając z nimi ostatnio dowiedziałem się, że wciąż nie są gotowi.

[EN] Are you into the details of producing ultra high quality sound through vinyl format? Can you shed some more light about this process and “how it’s made”?

[PL] Interesujesz się szczegółami produkcji i wydaniwctwa najwyższej jakości dzwięki w formie winylowej? Możesz przybliżyć nam ten proces i opowiedzieć „jak to jest zrobione”?

[EN] …through vinyl and other formats. It just happened that so far we are putting out each of our titles on vinyl. I have nothing against CDs, let alone SACDs and so on. I love them, too. Any physical format is great if prepared carefully and properly manufactured. Except for cassette tapes – I think they’re useless. Here, at Husaria, high quality sound is our main goal. I like to think that people who are buying from us are usually connoisseurs who, like me, are on this never ending search mission for finding the purest sound that will satisfy our senses (which will never happen). But do I want to get into details of how to achieve a high level of great sounding records? No, not really. I don’t think I’m the competent enough person to do that. It’s not that I’m afraid of competition, too, or don’t want to share with others. I don’t have competition. I always repeat that you don’t compete with anyone, for as long as you have different artists on your roster, than others, or the products that are not being sold anywhere else. There is really no secret to the whole thing of high fidelity. You can find all the information in multiple publications, books, magazines and online sources. It’s all out there, it just takes a little bit of studying and knowledge of how to combine it with the ideas and desires, and to make wise choices (sound engineers, pressing plants etc.). Of course number one ingredients are both passion and love for what you do. Other than that it’s all about time and budget. I understand labels who think differently and they rather do 3-4 releases, instead of one, because production of those quality units can be really pricey, especially in small quantities. I’m the opposite. I prefer to do one with the highest specifications and be satisfied with it, than have a whole catalog of releases that I’m not happy about how they sound and feel. I guess at the end it comes down to priorities. I encourage everyone who wants to find out more, to do their own research. Support the great authors with enormous experience in the field, buy their books and learn from the best. That’s what I did. And use your ears! Listen to your favorite albums, find out who produced the best sounding ones, what other engineers were involved, what equipment was used and which studio, and as much pressing info as you can find.

[PL] …na winylu i innych formatach. To tylko przypadek, że do tej pory wszystkie nasze tytuły wychodzą na winylu. Nie mam nic przeciwko płytom CD, a już na pewno SACD itp. Uwielbiam je także. Każdy fizyczny format jest super, jeśli został uważnie przygotowany i wytworzony. Może poza kasetami – uważam, że są bezużyteczne. Tu, w Husarii, wysokiej jakości dźwięk jest naszym głównym celem. Zawsze sobie myślę, że klienci Husarii to koneserzy, którzy jak ja nieskończenie poszukują tego najczystszego dźwięku, który usatysfakcjonuje nasze zmysły (co nigdy nie nastąpi). Ale czy chcę rozdrabniać się na temat tego, jak uzyskać wysoki poziom nagrań na płytach? Nie, nie bardzo. Nie jestem na tyle kompetentną osobą w tej dziedzinie. Nie dlatego też, że obawiam się konkurencji, czy nie chcę się dzielić informacjami z innymi. Nie mam konkurencji. Zawsze powtarzam, że nie konkurujesz z nikim, jeśli ma się innych artystów, niż pozostali, czy jeśli produkty, które oferujesz nie są do kupienia nigdzie indziej. Nie ma tak naprawdę sekretu do całego tego hi-fi. Można znaleźć wszelkie informacje w wielu publikacjach, książkach, magazynach czy źródłach internetowych. Wszystko to jest dostępne, wystarczy tylko trochę się pouczyć i w kombinacji z resztą wiedzy, pomysłami i pragnieniami dokonać właściwych i mądrych wyborów (inżynierzy dźwięku, tłocznie itd.). Oczywiście składnikami numer jeden są pasja i miłość do tego, co się robi. Tak poza tym, to wszystko jest jedynie kwestią czasu i budżetu. Rozumiem label’e, które wolą wydać 3-4 płyty, niż jedną, ponieważ koszty produkcji tych wydań z wyższej półki są spore, tym bardziej w nakładach limitowanych. Ja robię odwrotnie. Wolę wydać jeden tytuł, ale o znacznie wyższych specyfikacjach i być usatysfakcjonowanym, niż mieć cały katalog tytułów, które nie zabrzmią i nie będą wyglądać, tak jak powinny. Więc chyba na samym końcu sprowadza się to wszystko do priorytetów. Zachęcam każdego, kto chce się dowiedzieć więcej, żeby sami poszukiwali. Wspierajcie wielkich autorów z ogromnym doświadczeniem w tej dziedzinie, kupujcie ich książki i uczcie się od najlepszych. Ja tak robię. I używajcie swoich uszu! Słuchajcie swoich ulubionych albumów, znajdźcie informacje o tym, kto je produkował, jacy inni inżynierowie byli zaangażowani, jakiego użyto sprzętu i które studio, i jak najwięcej informacji o tłoczeniu.

[EN] Ok, so what are your hopes and fears for the future of independent music and music industry in general?

[PL] Ok, zatem jakie są Twoje nadzieje, zaatrywania i lęki jeśli chodzi o przyszłość muzyk niezależnej i branży muzycznej ogólnie?

[EN] I kind of like the direction the industry is heading in, and I’d like to see it expanding or at least stay at the same level. It seems that nowadays we have a bigger interest in better sounding music: the sales are up not only for the vinyl records, but also better quality high bit rate/hi-rez digital files. The digital files are still a big part of the audiophile market with buyers who can afford good DAC (digital-to-analog converters) components and high-end portable players. The audio files itself are pretty expensive, too, I mean, you get nothing but the music on your hard drive, and no physical touch to it, i.e. artwork, lyrics sheet etc. I’ve seen recently introduced new ideas to get around that – you can buy an SD memory card that comes in some kind of the packaging with the artwork. The card itself contains the whole musical life of one artist whose vast catalog fills the whole thing. Better than nothing. For now this type of releases is reserved only for the artists like Maria Callas. Her recent box set of re-mastered materials with numerous microSD cards costs around $1200. I’ve read an article about Sub Pop trying to get to re-release their catalog by putting out the audio files where you can manually choose individual, separate tracks and for example turn off drums or vocals. Christian Scott did it with his last amazing (as always) album “Stretch Music”. Along the CD version we also get to buy (for additional $) an app for the phone/tablet with the whole album, where we can lower the gain of separate tracks or turn them off completely. So basically you can turn off all the instruments in the mix and just listen to him playing his trumpet, or vice versa. I think it’s pretty cool, especially for those wanting to get closer to every part of the song and study it better in greater detail, than just trying to listen to it buried in the mix. Unfortunately their quality is not that good yet. The idea itself is not bad as long as the tracks won’t reveal any imperfections which can work against the musicians, and the artists have nothing against it since it’s a pure devastation of their vision – tweaking and messing around with their songs.
I truly hope that the listeners finally started to care about the music AND artists again, and that it’s becoming more than just the background to their activities. My biggest “fear” is that the growing sales are just a result of some trend. I don’t want to see it plummet again. I hope it’s here to stay, but who knows, it might die out again soon. Even if it did, I wouldn’t loose sleep over it. Some old phrase says: “the only constant in the music business is that it’s constantly changing”, or something like that. You have to be prepared for anything. Always.

[PL] Nawet podoba mi się w jakim kierunku zmierza przemysł, i chciałbym żeby się wciąż rozwijał, czy chociażby utrzymał na obecnym poziomie. Mam wrażenie, że dzisiaj mamy jakby większe zainteresowanie lepiej brzmiącą muzyką (nośnikami): wzrosła sprzedaż nie tylko płyt winylowych, ale także lepszej jakości plików muzycznych. Te pliki są nadal dużą częścią audiofilskiego rynku z klientelą, którą stać na dobre komponenty DAC (konwertery digital-to-analog) i high-end-owe przenośne odtwarzacze. I audio pliki są dosyć drogie, nie dostaje się nic innego, jak tylko muzykę na twardym dysku, bez “namacalnej” oprawy graficznej, książeczki z tekstami itd. Widać ostatnio pojawiające się rozwiązania by obejść tego typu sprawy – można już kupić karty pamięci SD, które są sprzedawane w jakiejś tam oprawie z okładką. Karta taka nierzadko zawiera cały muzyczny dorobek danego artysty, którego cały katalog może wypełnić taką kartę. Lepsze niż nic. Na czas obecny ten typ nośników jest zarezerwowany dla artystów takiego kalibru jak Maria Callas. Jej ostatnio wydany zestaw licznymi mikro kartami SD z zawierającymi zremasterowany materiał kosztuje około 1200 dolarów. Czytałem artykuł o planach wydawniczych Sub Pop próbującego wznowić ich cały katalog na audio plikach, którymi można manipulować pojedynczymi, oddzielnymi ścieżkami poszczególnych instrumentów i np. wyłączyć, bądź wyciszyć perkusję lub głos. Christian Scott zrobił to ze swoim ostatnim, wspaniałym zresztą (jak zawsze) albumem “Stretch Music”. Do wersji CD możemy dokupić sobie (za dodatkowe $) aplikację na telefon/tablet z całym albumem, gdzie możemy zmniejszyć poziom głośności wyizolowanych ścieżek, czy wyłączyć je kompletnie. Więc w zasadzie można wyciszyć wszystkie instrumenty w miksie i słuchać tylko jego trąbki, i vice versa. Myślę, że to całkiem fajna sprawa, szczególnie dla tych, którzy chcieliby się zbliżyć bardziej do każdego elementu utworu i zbadać je dokładniej, niż próbować rozwikłać partie zagrzebane w miksie. Niestety ich jakość nie jest jeszcze zadowalająca. Sam pomysł jest dobry pod warunkiem, że nie ujawni żadnych niedoskonałości, które mogą zadziałać przeciwko muzykom, i jeśli oczywiście sam artysta nie ma nic przeciwko takiej inicjatywie, bo przecież jest to czystą dewastacją ich wizji – takie dłubanie i kombinowanie w ich piosenkach.

Naprawdę mam nadzieję, że słuchacze zaczęli na nowo troszczyć się lepiej o muzykę I artystów, i że ona staje się czymś więcej, niż tylko tłem do ich wszelkich aktywności. Moją największą “obawą” jest to, że wzrastająca sprzedaż jest wynikiem jakiegoś trendu. Nie chciałbym, by znowu zmalała. Mam nadzieję, że będzie silnie trwać, ale kto wie, może równie dobrze wkrótce spaść. Ale nawet jeśli, to i tak będę spał spokojnie. Stare powiedzenie mówi: “jedyną stałą w biznesie muzycznym jest to, że stale się on zmienia”, czy jakoś tak. Trzeba być przygotowanym na wszystko. Zawsze.

[EN] Ok Tom, back to Husaria Records, what was it that sparked your interest in MOJA ADRENALINA / SEMANTIK PUNK and SAMO? How did you pick up artists for your first releases?

[PL] Ok, Tomku, wrajać do Husaria Records, powiedz, co rozpaliło Twoje zainteresowanie w MOJEJ ADRENALINIE / SEMANTIK PUNKy oraz SAMO? Jak wybrałeś tych artystów do realizacji swoich pierwszych wydawnictw?

[EN] I was a huge fan of MOJA ADRENALINA from the moment I heard them playing live (back then their debut CD was not out yet), and that was the night my band opened for them, in Lublin. I think that was in 2004. I already told the story of how I started to work with the guys at Tone Industria, and how friendships between us has developed. Those relationships are still strong and I’m glad we became more than just people who share the same interests. Being in love with MA’s music, I naturally had the same feelings for SEMANTIK PUNK’s sounds. For those who are not familiar with the story: SEMANTIK PUNK is exactly the same line-up as MOJA ADRENALINA’s, just the philosophy of the musical and lyrical expression has changed – so did the band’s name. I still want to put out MOJA ADRENALINA’s “nietoleruje-bije” on vinyl. I have no clue if the original masters do exist, but I think they’re lost and we would have to use one of the studio wizards to take care of it properly. MA’s music was a consequence of punk and what KINSKY and KOBONG were doing. And that other specific “metallic” punk attitude in their style came from “Jane Doe“-era CONVERGE, DEP’s “Calculating Infinity” and DAUGHTERS’s self-titled debut album. It’s no secret that we are all fascinated with MESHUGGAH’s innovative style, so Swedes’ influence played a big role in the career of MA/SP, too, but it’s not as obvious at first – and that’s what’s so cool about their style. It’s a great, if not the best, combination of influences. That’s what I liked about MOJA ADRENALINA – the mixture of all those bands tossed into one, without MA being a copy of any of those. I was kind of sad when guitarist Rafał Modliński mentioned the name change, and I could sense that the atmosphere within the band morphed into something even more unconventional. I was opposed to that at first, I told him that it was a risky move. I worried too much: SEMANTIK PUNK appeared to be a way more sophisticated and stylistically even more original than MA! When I heard SP’s “abcdefghijklmnoprstuwxyz” for the first time, I had to do something about it. I promised myself to either find a label for them, or I’d invest my own money in it, and we will somehow make that vinyl version of this masterpiece. CD came out on Lado ABC before I launched Husaria; we’ve managed to get an awesome review written by Rod Smith, who gave the album 8 out of 10 in Decibel Magazine. The same magazine published an extensive interview with the band on their website, and later a full-page profile in the print edition. Eventually “abc…” became the first title that came out on Husaria. And it made me very happy and proud, cause the band was very unique, plus they are my friends, so it made the experience so much better. It helped that professionals like Ross Robinson, Steve Evetts and Alan Douches were behind the production and post-production. No label could say “no” to that, and if they did, they’re foolish (unless they don’t like SP’s music).

My engagement with SAMO is very dear to my heart, too. Robert Gasperowicz and I had been working together on numerous occasions over the years. All three SAMO titles came out during this time, plus the side project SŁONINA. In SAMO’s music I liked the high degree of difficulty that “Plex Zero” represented, and that it was basically done entirely by Robert alone (vocals and lyrics were Piotr Wasyluk’s job). I knew about SAMO since the “S1” period, but when I heard what became of the band, how its music mutated, I couldn’t believe my ears. None of the SAMO releases carries Husaria’s logo, but I treat them as they actually are, and at the level of my involvement in their creation, and unfortunate end of all the previous publishers, Husaria took them under the wings and sells them as our own. I don’t think anybody who knows what the deal between me and the band is, has any problem with accepting that. The amount of work and money I put in the band made me a part of it, in a way, ha! Rob always talks about SAMO as “we”, “us”, “ours” etc., it’s very nice of him to give me an illusion of being a bigger part of it, than I really am, ha ha. Aside from my picture being used on the front cover of “S1”, my biggest “influence” on Rob was the time when he was in the middle of writing “An Alternative Existence” EP. I joked to him about the subject of the lyrics and mentioned “the future, self- sufficient form of life; human beings as hermaphrodites” etc., and it worked. He said “why not!”, and I started to look at it from different perspective. That’s one of his super powers – to turn a joke into a serious subject and concept. So I wrote the lyrics and Stan Wołonciej (NEWBREED, EGOIST) wrote beautiful melodic lines to those crazy instrumental parts “designed” by Rob. I desperately wanted the vocal parts and Rob has agreed, but haven’t been singing and practice singing for years eliminated me from the game. Plus I was not bringing to the table what Rob expected to hear. I didn’t match his vision. I tried to scream a lot and Rob was looking for melodies. Luckily Stan did the job better than anybody else I can imagine doing. I actually wanted to get Mike Patton and Will Brooks (Dälek) to work with Robert, but it didn’t go anywhere past a few emails exchanges. Maybe in the future. Who knows?

There was also an episode when NYIA was looking for a singer and through Rafał I got the instrumentals and lyrics (beautiful, as usual, words by Wojtek Szymański) for “More Than You Expect” album, and recorded voices to 2 or 3 songs, but I don’t think Szymon Czech (RIP) liked it too much, ha ha. Rafał and Karol (both MA/SP) loved it, though! They thought Szymon will like it too – I just wanted to make those songs more brutal, and Szymon was looking for more diversified vocals. I didn’t see it that way. Too bad, because NYIA was a superb band and I’d be honored if I could be part of the album. Another thing that I remember is that Szymon was asking Rafał if I’m coming back to Poland, and he told him that I am not, which made it even worse. I guess I wasn’t serious enough about it, too, and at that level only seriousness can be seen as full sacrifice – the only way things should be done.

[PL] Byłem wielkim fanem MOJEJ ADRENALINY od momentu, kiedy po raz pierwszy ich usłyszałem na żywo (wówczas ich płyta nie była jeszcze dostępna), i był to dzień, kiedy mój zespół dla nich otwierał w Lublinie. Wydaje mi się, że było to w roku 2004. Wspomniałem już jak zaczęła się moja współpraca z chłopcami z Tone Industria, i jak nasze znajomości się rozwijały. Te stosunki są wciąż dosyć silne i cieszy mnie to, że staliśmy się czymś więcej, niż tylko ludźmi, którzy mają wspólne zainteresowania. Będąc zakochanym w muzyce MA, oczywistym było moje późniejsze zamiłowanie brzmieniem SEMANTIK PUNK. Dla tych, którzy nie są zaznajomieni z tematem: SEMANTIK PUNK to dokładnie ci sami ludzie, którzy tworzyli MOJA ADRENALINA, zmieniła się “tylko” filozofia muzycznej i tekstowej ekspresji, stąd nowa nazwa. Nadal mam ochotę na wydanie “nietoleruje-bije” na winylu. Nie wiem tylko, czy istnieją jeszcze oryginalne mastery, wydaje mi się, że przepadły i musielibyśmy użyć usług jednego ze czarodziei studyjnych, by zatroszczył się o to poprawnie. Muzyka MA była konsekwencją punka i tego, co robili KINSKY i KOBONG. A to specyficzne “punkowo-metalowe” nastawienie słyszalne w ich stylu przyszło z inspiracji CONVERGE ery “Jane Doe”, DEP “Calculating Infinity” i debiutu DAUGHTERS. Nie ma co ukrywać, że wszyscy jesteśmy zafascynowani innowacyjnym stylem MESHUGGAH, więc szwedzka inspiracja także odegrała sporą role w karierze MA/SP, ale nie jest to na szczęście aż tak oczywiste – i to jest to, co najbardziej lubię w ich stylu. Jest to wspaniała, jeśli nie wymarzona, kombinacja wpływów. W tym tkwił atut MOJEJ ADRENALINY – byli miksturą tych wszystkich kapel upchanych w jedną, nie będąc jednocześnie kopią żadnego z nich. Byłem nieco smutny, kiedy Rafał Modliński wspomniał mi po raz pierwszy o planach zmiany nazwy, ale byłem w stanie wyczuć, że atmosfera w zespole przeobraziła się w coś jeszcze bardziej niekonwencjonalnego. Początkowo byłem temu przeciwny, uważałem to za ryzykowny ruch. Okazało się, że martwiłem się na próżno: SEMANTIK PUNK okazał się być jeszcze bardziej wyrafinowanym i stylistycznie znaczniej oryginalnym, niż MA! Kiedy usłyszałem ich album “abcdefghijklmnoprstuwxyz” po raz pierwszy, musiałem coś z nim zrobić. Obiecałem sobie znaleźć dla nich label, albo zainwestować własne pieniądze i w ten czy inny sposób wydać ten wybitny album na winylu. CD wyszedł w Lado ABC zanim jeszcze wystartowałem z Husarią; płyta dostała 8 na 10 w świetnej recenzji autorstwa Rod’a Smith’a w Decibel Magazine. Ten sam magazyn opublikował na ich stronie internetowej przepastny wywiad z zespołem, a później także jednostronicowy profil w drukowanej edycji. W rezultacie “abc…” było pierwszą pozycją, która ukazała się w Husarii. I sprawiło mi to wiele radości, a także napawało dumą, ponieważ ten zespól jest unikatowy, a na dodatek są moimi przyjaciółmi, więc przeobraziło się to w naprawdę szczególne doświadczenie. Pomogło to, że ludzie tacy jak Ross Robinson, Steve Evetts i Alan Douches byli odpowiedzialni za produkcję i post-produkcję. Żaden label nie powinien być przeciwny takiemu “zestawowi”, a jeśli jest, to ich strata (chyba że nie szanują muzyki SP).

Moje powiązanie z SAMO jest dla mnie także bardzo wartościowe. Współpracowałem z Robertem Gasperowiczem przy wielu projektach przez ostatnie 8-10 lat. Wszystkie płyty SAMO wyszły w tym czasie, plus uboczny projekt SŁONINA. W muzyce SAMO polubiłem wysoki poziom trudności jaki reprezentował “Plex Zero”, i to, że praktycznie w całości został on zrobiony przez Roberta (wokalami i tekstami zajął się Piotr Wasyluk). Znałem SAMO od czasów “S1”, ale kiedy usłyszałem jak muzyka zespołu ewoluowała, mutowała, nie mogłem uwierzyć moim uszom. Żadna z płyt SAMO nie ma na okładce loga Husarii, ale traktuję je jakby rzeczywiście były to nasze wydawnictwa, i poprzez poziom mojego zaangażowania w ich powstanie i niechybną śmierć poprzednich label’i, które użyczyły swych logo na ich oprawach graficznych, Husaria wzięła je pod swoje skrzydła i sprzedaje jak własne. Nie sądzę, że ktokolwiek, kto wie co łączy mnie z tym zespołem, ma cokolwiek przeciwko temu. Ilość pracy i pieniędzy jakie włożyłem w ten zespół sprawił, że na swój sposób stałem się jakby jego częścią, ha! Robert zawsze mówi o SAMO jako “my”, “nas”, “nasze” itd., to bardzo miłe z jego strony sprawiać iluzję, że jestem większą częścią tego zespołu, niż jak to naprawdę wygląda w rzeczywistości, ha ha. Poza tym, że fotografia mojego autorstwa została użyta na okładce “S1”, chyba największą “inspiracja” jaką miałem na Roberta było, było w trakcie komponowania “An Alternative Existence” EP. Żartowałem z nim o tym, o czym powinny traktować teksty i wspomniałem “przyszłościową, samowystarczalną formę życia; ludzie jako gatunek hermafrodyty” itp., i to zaskoczyło. Powiedział “dlaczego nie!”, i zacząłem patrzeć na to wszystko z zupełnie innej perspektywy. To jedna z jego super mocy – przemienić żart w poważny temat i koncept. Więc napisałem teksty, a Stanisław Wołonciej (NEWBREED, EGOIST) ułożył piękne, melodyjne, linie wokalne do tych szalonych partii instrumentalnych “zaprojektowanych” przez Roberta. Desperacko chciałem dostać partie wokalu na tej płycie i Robert się zgodził, ale brak śpiewania i praktyki od lat wyeliminowały mnie z gry. Dodatkowo nie wnosiłem tego, co Robert spodziewał się usłyszeć. Nie dopasowałem się do jego wizji. Sporo się wydzierałem, a on szukał melodii. Na szczęście Stasiek wykonał tą robotę lepiej, niż ktokolwiek inny. Właściwie był czas, kiedy do pracy z Robertem próbowałem zaprosić Mike’a Patton’a i Will’a Brooks’a (DÄLEK, Deadverse Recordings), ale nie poszło to dalej poza kilka wymian email’i. Może w przyszłości. Kto wie?

Był także czas, kiedy NYIA szukała wokalisty i poprzez Rafała dostałem wersje instrumentalne piosenek do ich drugiej płyty “More Than You Expect” oraz teksty (piękne, jak zawsze, słowa napisane przez Wojtka Szymańskiego), nagrałem głosy do 2, czy 3 piosenek, ale nie sądzę by świętej pamięci Szymon Czech był wielkim fanem tego, co nagrałem, ha ha. Rafałowi i Karolowi (obaj MA/SP) z drugiej strony, bardzo się podobało! Myśleli, że Szymonowi to też przypadnie do gustu – ja próbowałem te piosenki jeszcze bardziej “zbrutalizować”, a Szymon znowu, szukał bardziej zróżnicowanych wokali. A szkoda, bo NYIA była świetnym zespołem i byłbym zaszczycony, jeśli mógłbym się stać częścią tej płyty. Kolejną rzeczą, którą pamiętam jest to, że Szymon pytał Rafała, czy wracam do Polski, a Rafał powiedział mu, że nie, co pogorszyło całą sprawę jeszcze bardziej. Przypuszczam, że nie podszedłem do sprawy wystarczająco poważnie, a na tym poziomie tylko powaga może być postrzegana jako pełne poświęcenie – jedyny sposób, w jaki wszystko powinno być robione.

[EN] Is there a plan to go wider and reach out for a lot more bands?

[PL] Masz plan pójść jeszcze szerzej i sięgnąć po współpracę z większą ilością zespołów?

[EN] Sure. Sky is the limit (and budget), as they say. I’d love to expand. The problem with the present roster (aside from FREDRIK THORDENDAL’S SPECIAL DEFECTS) is that there’s no guarantee that any of these bands will ever record anything new. For now I’m focusing on the project with Fredrik. I’ve been also talking to Kevin Antreassian – the new guitarist of THE DILLINGER ESCAPE PLAN – about some project I’m interested in, and he’s involved, but we’ll see what happens. By the way, Kevin is a great producer and sound engineer, he owns the studio in the town where I live, it’s called Backroom Studios, and numerous great bands recorded there. The guy is incredibly talented, and has a great personality.

So far I’ve been working with artists that are part of the heavy music scene. I’m a big jazz enthusiast, too, and I’d be happy to work with some jazz musicians/bands in the future. I can’t speculate too much about anything else from what’s happening now. I hope one day Husaria will have more financial freedom. It all depends from how the things are going to evolve from this moment on.

[PL] Pewnie. Bardzo bym chciał, żeby firma się rozwijała. Problem z naszymi obecnymi artystami (poza FREDRIK THORDENDAL’S SPECIAL DEFECTS) jest taki, że nie ma gwarancji na to, czy kiedykolwiek coś jeszcze nowego nagrają. W tym momencie skupiam się całkowicie na projekcie z Fredrikiem. Rozmawiałem też z Kevin’em Antreassian’em – nowym gitarzystą THE DILLINGER ESCAPE PLAN – o pewnym projekcie, którym jestem zainteresowany, a on jest weń zaangażowany, ale zobaczymy co się z tego wykluje. A tak na marginesie, to Kevin jest świetnym producentem i inżynierem dźwięku; jest właścicielem studia znajdującego się w tym samym mieście, w którym mieszkam, a nazywa się Backroom Studios, i nagrywają tam liczne, świetne zespoły. Koleś jest niebywale utalentowany i ma wspaniałą osobowość.

Jak narazie współpracuję z artystami parającymi się raczej ciężkim graniem. Ale jestem wielkim entuzjastą jazz’u i w przyszłości bardzo by mnie cieszyło nawiązanie współpracy z artystami reprezentującymi ten gatunek. Lecz nie mogę spekulować o niczym innym, poza tym, co obecnie się dzieje. Mam nadzieję, że któregoś dnia, Husaria będzie miała więcej finansowej swobody. Wszystko zależy od tego, jak sprawy będą odtąd ewoluować.

Fredrik Thordendal

[EN] Alright, so let’s discuss the upcoming re-release of Sol Niger Within by MESHUGGAH’s Fredrik Thordendal and his Special Defects. What’s the story of your pairing with Fredrik?

[PL] Ok, porozmawiajmy jeszcze chwilkę o Twojej nowej re-edycji Sol Niger Within Fredrika Thordendala z MESHUGGAH i jego pprojektu Special Defects. Jak złapaliście kontakt i jak doszło do tej współpracy?

[EN] When I was first thinking about my dream team roster for my label, Husaria didn’t exist yet, I imagined FREDRIK THORDENDAL’S SPECIAL DEFECTS as number one “candidate” and since there wasn’t a vinyl version yet I dreamed about doing it on some serious audiophile scale. I like to challenge myself a lot and need to do that constantly to survive. I was worrying that Fredrik might be actually quietly preparing it already, so I contacted him through Facebook during the whole process of forming the company, and was lucky enough to get the answer from him – he’s a busy man and he focuses mostly on writing music and recording more than anything else. I respect that. I think he even messaged me back the same day, but it wasn’t looking very promising in the beginning. It took another year of emails and messaging, until I finally got the chance to meet Fredrik in NYC during MESHUGGAH’s 25th Anniversary Tour. I haven’t missed a single MESHUGGAH show since I moved to United States. I would have to be dead to not attend their show – in my opinion it’s the best live band in heavy music history by far. This particular show was the last stop on that tour and I wasn’t sure if he’ll have time to see me so I could introduce my ideas to him in person. And it almost didn’t happen, but it’d be my fault if it didn’t. That day I decided to get to NYC early just in case he will get in touch with me. So I got there around 10am. I walked by the venue and I didn’t see any action, so I decided to go to see some Broadway show. That was the last day of the play “All The Way” in Neil Simon Theater, the play about president Lyndon B. Johnson, starring Bryan fucking Cranston (Walter White/ Heisenberg in “Breaking Bad”), who is such a great actor. I bought a ticket and still had a few hours to kill before it started. I went back to the venue which was like 5 blocks down. To my satisfaction I saw the tour bus in front of it. I decided to walk by the bus, thinking I might get lucky and see Fredrik. Sure enough the whole band stepped down from it. I could see their tired faces and felt pretty bad while trying to talk to them. Fredrik didn’t hear me at first, you know, NYC is a pretty noisy place, and when I finally was able to have his attention he shook my hand, and was very nice to me. I apologized for invading their privacy and basically getting in their faces as they try to unpack and get ready, but he didn’t really mind and promised to try to get back to me before the show. I told him to not go crazy and stick to his schedule, which he’d probably do anyway, ha ha. I am the last person who wants to interrupt artists before or after the show. I usually leave them alone, and if there is a need to talk, I try to be very brief. But Fredrik previously agreed to meet me, that’s why I went up to him. It made me feel very uncomfortable, because it was obvious that he was exhausted. I felt terrible. At that moment I thought that he won’t have time to see me later. I was OK with that. I went back to see Bryan playing his presidential character on stage and he was fantastic. Well, at least in the first half he was, since I didn’t get to see the rest. My phone’s sound was off, I left it on vibrate, but wasn’t receiving anything and I remember slight sadness about the possibility of not meeting with Fredrik. During the intermission I checked my phone and I had like 5 unanswered messages and maybe even phone calls. I thought I’m going to punch myself in the face for not knowing that Fredrik tried to reach me. I regretted going to see the play. In one of the messages Fredrik stated that he has like 20 minutes to spare and I need to show up relatively quick so he can let me inside the venue – that message came 40 minutes prior to the moment when I was reading it. I lost my chance. You can imagine my frustration. I was just sitting there, regretting, thinking how I messed up and missed my only chance to personally speak with Fredrik about all the things I wanted to tell him. I was furious. I said to myself “oh well, you fucked up, live with it, you moron”. So I did – for like 1 minute. And then I got up and ran out from that theater like it was on fire. Mostly elderly audience – I’m assuming Lyndon Johnson-era crowd – was very upset with me, I was literally pushing everybody out of my way. I didn’t care if it’s an older lady, crippled old man with two canes – it didn’t matter to me, I was on a mission, maybe once in a lifetime opportunity and I wasn’t going to let anybody stand in my way – literally. Just so you know, I didn’t hurt anyone, but people were annoyed with me and security very suspicious. The people were moving too slow though, and I was in a rush. Sorry! I was running to that place and texting Fredrik at the same time hoping that he’ll still be able to speak with me. As I showed up at the door I saw him waiting and he let me inside. Then I realized I made the right decision. Victory! I think that meeting was crucial for him to see how serious I was about the project plus he could hear me out. We were getting along very well and we shared similar vision regarding the album. After our conversation he invited me to attend the soundcheck. It made me very happy. The thing is that they were playing at Best Buy Theater (now it’s called Playstation Theater, I think) and acoustics there SUCK, but let me tell you something: even without the audience in the venue, MESHUGGAH sounded incredible. I was in awe. That just showed the level of professionalism they, and their team are on. Remarkable. After the soundcheck Fredrik had to leave to the hotel and get ready, but I found out that he included my name on their VIP list, which was very nice of him. I was positively surprised, and he treated me like real guest. It was very generous. Very polite guy! It took another year before we finally agreed to conditions and reached an agreement. Two years of preparations, and here we are making it happen. I believe that having SEMANTIK PUNK on my label was also a plus – Fredrik likes MOJA ADRENALINA and SP. SEMANTIK even went on a small European tour with MESHUGGAH and CAR BOMB.

I have tremendous respect for Fredrik and his musical achievements. I’ve been a fan and admirer of his craft since I found out about MESHUGGAH. Their music changed my perception, and introduced to totally different philosophy. MESHUGGAH’s music is fascinating, so it was very obvious for me to get into Fredrik’s solo project. When I heard about “Sol Niger Within” for the first time I immediately needed to get a copy. Back then it was nowhere to be found in Poland. Or maybe I didn’t look hard enough. It’s still very collectible until today and is considered as a rare gem. When I moved to the States I purchased all 5 editions on CDs and the cassette version. The missing link – the vinyl record – will complete the collection soon. Actually the one that I was missing, the Japanese edition, Fredrik gave it to me, he said he had an extra copy and I had something he needed very much for his collection, too, so we exchanged. “Sol Niger Within” will get a special treatment, but we’ll be revealing more details gradually, and possibly we’ll have a few super surprises, too.

[PL] Kiedy po raz pierwszy wyobrażałem sobie moją wymarzoną “drużynę marzeń” kapel dla mojego label’u, Husaria wówczas nie istniała, to “kandydatem” numer jeden był dla mnie FREDRIK THORDENDAL’S SPECIAL DEFECTS, i odkąd na rynku nie było wersji winylowej, to marzyłem, żeby wydać ten tytuł na jakąś wielką, audiofilską skalę. Uwielbiam rzucać sobie wyzwania i robię to często, pomaga mi to przetrwać. Trochę się obawiałem, że Fredrik może już to powoli przygotowywał po cichu, więc skontaktowałem się z nim poprzez Facebook jeszcze w trakcie formowania się firmy, i miałem szczęście, że odpowiedział na moją wiadomość – jest strasznie zajętym człowiekiem i skupia się w większości na pisaniu muzyki i nagrywaniu, niż na czymkolwiek innym. I szanuję to. Zdaje się, że chyba nawet odpisał mi tego samego dnia, ale nie wyglądało to zbyt obiecująco na początku. Musiał minąć kolejny rok pełen wymiany email’ów i różnego typu wiadomości, zanim w końcu miałem okazje spotkać Fredrik’a osobiście w NYC w czasie trasy MESHUGGAH uwieńczającej 25-lecie istnienia zespołu. Nie opuściłem żadnego nowojorskiego koncertu MESHUGGAH odkąd przeprowadziłem się do Stanów. Musiałbym być martwy, żeby nie być obecnym podczas ich występu – moim zdaniem jest to najlepszy, jak dotąd, zespół “live” na świecie. Ten koncert był ich ostatnim na tej trasie, i nie byłem do końca pewny czy znajdzie czas, żeby się ze mną spotkać i wysłuchać co mam do powiedzenia i zapoznać go z moimi pomysłami. I prawie do tego nie doszło, ale było by to z mojej winy. Tamtego dnia postanowiłem pojechać do Nowego Jorku nieco wcześniej, w razie jakby chciał się ze mną skontaktować i spotkać. Dojechałem tam ok. godziny 10 rano. Przeszedłem obok sali koncertowej, nie widząc żadnych znaków ich obecności, postanowiłem udać się i zobaczyć jakiś “show” na Broadway’u. To był ostatni dzień wystawianej sztuki “All The Way” w Teatrze Neil’a Simon’a, sztuki o amerykańskim prezydencie Lyndon’ie B. Johnson’ie, w którego rolę wcielił się nie kto inny, jak pierdolony Bryan Cranston (znany jako Walter White/Heisenberg w serialu “Breaking Bad”), który jest zaiste wspaniałym aktorem. Więc kupiłem bilet i jeszcze miałem kilka godzin do zabicia, zanim sztuka się zacznie. Poszedłem z powrotem pod salę koncertową, która jest oddalona o jakieś 5 przecznic od Teatru. Ku mej satysfakcji zauważyłem autobus zaparkowany przed budynkiem. Poszedłem więc w jego kierunku, myśląc, że może akurat napotkam Fredrik’a. I właśnie w tym momencie wyszli z autobusu wszyscy członkowie zespołu. Na ich twarzach widoczne było totalnie zmęczenie, dlatego czułem się niezręcznie próbując z nimi rozmawiać. Fredrik początkowo mnie nie usłyszał, wiesz, NYC to super hałaśliwe miasto, a kiedy w końcu zwrócił na mnie uwagę, przywitaliśmy się i był dla mnie niesamowicie miły. Przeprosiłem za wkraczanie w ich prywatność i właściwie wchodzenie im w drogę w czasie, kiedy się rozpakowują i przygotowują, ale nie miał nic przeciwko temu i obiecał skontaktować się ze mną przed wyjściem na scenę. Powiedziałem mu, żeby się zbytnio nie przejmował i przestrzegał swojego rozkładu i planu dnia, co prawdopodobnie i tak by uczynił, ha ha. Jestem ostatnią osobą, która chce przeszkadzać artystom przed albo po koncertach. Zazwyczaj zostawiam ich w spokoju, a jeśli zachodzi potrzeba rozmowy, próbuje być bardzo zwięzły. Ale Fredrik uprzednio zgodził się na to spotkanie, dlatego do niego podszedłem. Czułem się strasznie nieswojo, ponieważ było ewidentne, że był wykończony. Czułem się kiepsko. W tamtej chwili pomyślałem sobie, że raczej nie znajdzie czasu, żeby się ze mną później zobaczyć. I pogodziłem się z tym. Wróciłem więc obejrzeć Bryan’a w charakterze prezydenta i był naprawdę nieskazitelny. Przynajmniej w pierwszej części spektaklu, bo nie udało mi się obejrzeć całości. Dźwięk w moim telefonie był wyłączony i pozostawiony na opcji “vibrate”, ale nikt nie próbował się ze mną kontaktować, pamiętam jakiś lekki smutek z powodu możliwości niespotkania się z Fredrik’iem. W przerwie sprawdziłem telefon i miałem może z 5 wiadomości i być może nawet nieodebranych rozmów. Myślałem, że strzele sobie w pysk za to, że nie wiedziałem, że próbował się do mnie dodzwonić. Żałowałem, że poszedłem do teatru. W jednej z wiadomości Fredrik napisał, że ma jakieś 20 minut dla mnie i muszę się zjawić w miarę szybko, żeby mógł mnie wpuścić do środka – ta wiadomość przyszła jakieś 40 minut wcześniej, zanim ją odczytałem. Możesz sobie wyobrazić moją frustrację. Siedziałem sobie tak, żałując, myśląc jak zawaliłem sprawę i straciłem szansę, żeby osobiście porozmawiać z Fredrik’iem o tym wszystkim, co chciałem mu przekazać. Byłem, za przeproszeniem, wkurwiony. Pomyślałem sobie: “no dobra, spierdoliłeś to, a teraz z tym żyj, ty głupcu”. Więc żyłem z tym – przez jakąś 1 minutę. A potem wstałem i wybiegłem z teatru, jakby stanął w płomieniach. W większości starsza wiekiem publiczność – mniemam ludzie, którzy pamiętają jeszcze Lyndon’a Johnson’a z czasów jego prezydentury – bardzo była zdenerwowana moim zachowaniem, ponieważ dosłownie spychałem ich z drogi. Nie dbałem o to, czy to staruszka, czy starszy pan chodzący o dwóch laskach – miałem misję do spełnienia, być może jedyną w życiu okazję i nie miałem zamiaru pozwolić, by ktoś stanął mi na drodze – dosłownie. Chcę, żebyś wiedział, że nikt nie ucierpiał, ludzie byli po prostu wkurzeni moim pośpiechem, a ochrona bardzo podejrzliwa. Ale tłum poruszał się zbyt powolnie, a ja nie miałem chwili do stracenia. Przepraszam! Biegłem tam i jednocześnie wysyłałem wiadomości do Fredrika, mając nadzieję, że wciąż będzie w stanie mnie przyjąć. Jak tylko pokazałem się w drzwiach zauważyłem, że czeka i zaprosił mnie do środka. Wtedy zdałem sobie sprawę, że podjąłem właściwą decyzję. Zwycięstwo! Uważam, że to spotkanie było dla niego ważnym elementem, prowadzącym w konsekwencji do naszej współpracy, bo przekonał się jak bardzo poważnie traktuję ten projekt. Rozmawiało nam się bardzo dobrze, i okazało się, że mieliśmy podobną wizję odnośnie tego projektu. Po naszej konwersacji zaprosił mnie na próbę dźwięku jego zespołu. Bardzo mnie to ucieszyło. Widzisz, grali ten koncert w Best Buy Theater (teraz to się chyba nazywa Playstation Theater), a akustyka tej sali jest naprawdę do kitu, ale pozwól, że coś ci powiem: nawet w pustej sali, bez ludzi, MESHUGGAH brzmiała niezawodnie. Byłem zaszokowany. To pokazało tylko, na jakim poziomie profesjonalizmu są ci panowie i ich załoga. Niesamowite. Po próbie Fredrik musiał pójść do hotelu i się przygotować, ale dowiedziałem się że wpisał mnie na ich listę VIP, co było bardzo miłe z jego strony. Byłem pozytywnie zaskoczony, potraktował mnie jak prawdziwego gościa. Bardzo uprzejmy, bardzo grzeczny człowiek o wielkich manierach. Potrwało kolejny rok, zanim zgodziliśmy się na wszystkie warunki i doszli do porozumienia. Dwa lata przygotowań i znaleźliśmy się tu, i przygotowujemy album do wydania na winylu. Być może posiadanie SEMANTIK PUNK w label’u było również plusem – Fredrik lubi muzykę MOJEJ ADRENALINY i SP. SEMANTIK nawet pojechał na mini trasę europejską z MESHUGGAH i CAR BOMB.

Mam wielki szacunek dla Fredrik’a i jego muzycznych osiągnięć. Jestem fanem i podziwiam jego kunszt odkąd zapoznałem się z twórczością MESHUGGAH. Ich muzyka zmieniła moją percepcję i przedstawiła totalnie inną filozofię grania i komponowania. Muzyka MESHUGGAH jest fascynująca, więc moje zainteresowanie solowym projektem Fredrik’a nie było bardzo dziwne, czy nietypowe. Kiedy po raz pierwszy usłyszałem “Sol Niger Within” natychmiast musiałem kupić sobie kopię. Ale wtedy nie można było tego nigdzie znaleźć w Polsce. Albo nie szukałem wystarczająco dobrze. Do dziś ta płyta jest jest poszukiwana przez kolekcjonerów i uznawana za rzadki rarytas. Kiedy przeprowadziłem się do Stanów kupiłem wszystkie 5 edycji CD i kasetę magnetofonową. Płyta winylowa – brakujące ogniwo – dopełni kolekcji już wkrótce. Właściwie to brakowało mi edycji japońskiej, ale Fredrik był w posiadaniu dodatkowej kopii, a ja miałem coś, co on potrzebował do swojej kolekcji, więc się wymieniliśmy. “Sol Niger Within” będzie potraktowany bardzo wyjątkowo, stopniowo będziemy ujawniać więcej szczegółów, i prawdopodobnie będzie kilka super niespodzianek.

[EN] Nice. Can’t wait!

Ok, so what are your plans for the near future? Is there anything we didn’t tackle that you’d like to mention before we sign off?

[PL] Nieźle. Nie mogę się doczekać!

Jakie są Twoje plany na przyszłość? Czy jest coś, co piminęliśmy, o czym chciałbyś wspomnieć zanim się pożegnamy?

[EN] My priority right now is Fredrik’s album, and will remain as such for a while. In the meantime I’m talking to bunch of musicians about different projects that I’d like Husaria to be involved in the future. One of them is a collaboration between Rafał Modliński (SEMANTIK PUNK), Wojtek Szymański (KOBONG / NEUMA / NYIA) and two other musicians Maciej Masecki and Macio Moretti (both connected to Lado ABC label), that I’d like to stay close to and see what comes out of it. All great musicians and the band looks very promising. I even have seen a footage from their rehearsal and I liked what I heard. It’s really cool to see Wojtek playing drums again. He’s one of the most creative drummers out there. I also spoke with Maciej Miechowicz (KOBONG / NEUMA) about some unpublished KOBONG live set that was supposedly recorded on a reel-to-reel magnetic tape – that could be the ultimate audiophile project that I’d be honored to work on with some engineers who specialize in transfers and direct-to-disc mastering, we’ll see what the boys from KOBONG say to that. Other than that, like I mentioned before, I’d like to expand and help artists who deserve way more attention than they get, plus to re-issue a few of the titles from Tone Industria catalog.

[PL] Moim priorytetem jest teraz album Fredrik’a, i tak pozostanie przez jakiś czas. W międzyczasie rozmawiam z wieloma muzykami o różnych projektach, w które chciałbym, żeby Husaria była zaangażowana. Jednym z nich jest kolaboracja pomiędzy Rafałem Modlińskim (SEMANTIK PUNK), Wojtkiem Szymańskim (KOBONG / NEUMA / NYIA) i dwoma innymi muzykami Maćkiem Maseckim i Maciem Morettim (obaj połączeni z label’em Lado ABC), której będę się blisko przyglądał i obserwował co z tego wyniknie. Wszyscy oni są świetnymi muzykami i zespół zapowiada się interesująco. Widziałem nawet nagranie video z ich próby i podobało mi się co usłyszałem. Naprawdę ekstra jest widzieć ponownie Wojtka grającego na perkusji. Jest on jednym z najbardziej kreatywnych perkusistów na świecie. Rozmawiałem także z Maćkiem Miechowiczem (KOBONG / NEUMA) o pewnym nigdy nie wydanym koncercie KOBONG, który został nagrany na taśmie szpulowej – wydanie tego mogłoby być prawdziwie audiofilską gratką i byłbym zaszczycony, gdybym mógł nad tym projektem pracować wraz z jakimiś inżynierami, którzy specjalizują się w transferach z taśm magnetycznych i “direct-to-disc” masteringu, ale zobaczymy co chłopcy z KOBONG na to powiedzą. A tak poza tym, to jak wspomniałem wcześniej, chciałbym rozszerzyć działalność wydawniczą i pomóc artystom, którzy zasługują na więcej uwagi, niż dostają, a także wydać reedycje kilku tytułów z katalogu Tone Industria.

[EN] Sounds like a plan, huh?
Thanks so much for your time. Please be sure to let us know about your future releases and the next steps you’ll take with Husaria. 
The final words are yours!

[PL] Brzmi jak niezły plan.
Dzięki wielkie za Twój czas. Pamiętaj proszę, żeby koniecznie dać nam znać o nowych wydawnictwach i kolejnych krokach jakie podejmiesz razem z Husarią. 
Ostatnie słowa są Twoje!

[EN] Thank you! I’ll make sure to let you know about all the label-related news. Thanks for your support and keep up the good work! Take care!

[PL] To ja dziękuję! Na pewno będę Ci donosił o wszelkich naszych planach. Dzięki za wsparcie! Wykonujesz kawał dobrej roboty – tak trzymaj! Pozdrawiam.

Husaria Records official website
Husaria Records Twitter
Husaria Records Facebook
Husaria Records Instagram
Husaria Records Pinterest
Husaria Records Tumblr

Previous Story

Discovering ourselves – an interview with dark hardcore band LAMANTIDE

Next Story

Introducing: Italian screamo band NOYÉ!